De vier jonge vrouwen van ‘team Eco-Runner’ willen ons graag eerst even de werkplaats laten zien. Ze bouwen, met 26 studenten in totaal, zelf een auto. Operations manager Jip Spaargaren (25) legt met een diepe, schorre stem uit dat ze zich specifiek richten op „brandstofflexibiliteit”. Chantal Diepenheim (64) – kort haar, zwaar brilmontuur -, manager ad interim van de TU Delft Dream Hall, breekt in. „Even handjes schudden hoor”. Ze is groot fan van de rubriek. Normaal luncht Chantal niet mee met de studenten. Jip nodigt haar nu, uit beleefdheid, toch uit. „Nou daar zeg ik geen nee tegen, jullie koken altijd een stuk lekkerder dan ik”, zegt Chantal.
Chantal wijst Jip nog even op „de regeltjes”. „Hé, qua veiligheid binnen de looplijntjes blijven”. Jip knikt, ze kent de regeltjes, zegt ze. Via de looplijnen lopen we naar de werkplaats. Engineer Bjorn Odijk (22) zit aan een rommelige tafel een boutje te polijsten. Achter hem een glanzend zwart carbon gevaarte, de auto. Hij werkt nu aan de wielaandrijving. „Vandaag moet ‘ie rollen”, zegt Bjorn. Hij luncht zo even mee, maar de aandrijving moet wel af.
Bot mes
Jip neemt ons mee naar de eerste verdieping. In een volledig uitgeruste rvs-horecakeuken staat electronics engineer Olaf de Jong (23) een komkommer in stukken te hakken met een bot mes. De brokken verdwijnen in een pan met een doorsnede van anderhalve meter. Olaf maakt vandaag een pastasalade: penne, feta, potten rode pesto, olijven, tomaat, komkommer, paprika en rucola. Eerder codeerde Olaf in programmeertaal Python een corveeschema. Elke week zijn drie mensen aan de beurt om de bestellingen te doen, een recept te bedenken en te koken.
