Als beginnend correspondent op de Balkan liet ik me nog wel eens naar persconferenties lokken waarvan ik de uitnodigingen nu waarschijnlijk niet eens meer zou openen. Zo was er een Nederlands bedrijf dat een aanbesteding had gewonnen om verkeerscamera’s in Servië te gaan leveren. Ik ging braaf luisteren en tikte gretig mee op mijn Blackberry.
Terug in mijn thuiskantoor, een zalig appartement met visgraatparket en hoge plafonds in de binnenstad van Belgrado, tikte ik een jolig blogje voor het weblog Bureau Belgrado waar mijn toenmalige vriend en ik ons vanaf 2005 op uitleefden. Waarschijnlijk bedacht hij de kop voor het fictieve nieuwsbericht over de verkeerscamera’s, waar we zelf nogal om moesten lachen: ‘Mladic geflitst op de E70’. (De E70 is een snelweg dwars door Servië en Ratko Mladic was een voortvluchtige verdachte van oorlogsmisdaden).
Op dat blog kon ik van alles kwijt dat buiten de strakke opzet van krantenkolommen viel. Allerlei observaties die geen spijkerhard nieuws waren – maar wel wetenswaardig voor een niche publiek dat net als ik geïnteresseerd was in de Balkan.
De handvol reacties deed er zeker toe, maar ik heb geen idee hoeveel mensen de stukjes lazen. Waarschijnlijk waren het aantallen waar een tiktokkende basisschoolscholier tegenwoordig niet voor uit bed komt. De term ‘viraal’ gaan leerde ik later pas (is me nooit gelukt trouwens). De jaren daarna kwam het gele opgestoken duimpje op. Ik kan me nog herinneren hoe ik aan het geven van hartjes moest wennen. De eerste keer dat een collega dat deed, voelde grensoverschrijdend.
