Janneke kookt Janneke Vreugdenhil voelt zich bevoorrecht. Daar heeft torrijas met gemarineerde aardbeien eten, in een krappe studentenkamer, ook iets mee te maken.
Torrijas met gemarineerde aardbeien.
Naarmate ik ouder word, begin ik mijn moeder steeds beter te begrijpen. Zij is het allergelukkigst wanneer al haar kinderen, schoon- en kleinkinderen rond haar tafel zitten. Dat lukt helaas zelden, omdat een deel van de familie in het buitenland woont, en ook omdat dertien mensen met drukke levens op één dag op dezelfde plek krijgen geen sinecure is. Maar toen ze laatst 85 werd, waren we bijna voltallig. Eén nichtje was op studiereis en kon er niet bij zijn. Ter compensatie had ik mijn reserve- én mijn schoondochter meegenomen, en zo zaten we met z’n veertienen aan drie aan elkaar geschoven, feestelijk gedekte tafels.
Ik zag mijn moeder genieten. Dit was haar clan. Al deze individuen, hoe verschillend ook, waren via meer of minder zichtbare lijntjes met haar verbonden. En ik snapte het. Waar ik het vroeger nog weleens irritant vond om me maanden tevoren al vast te leggen op zo’n familiebijeenkomst, ervoer ik nu eenzelfde geluksgevoel. Ik zag mijn reservedochter (de bestie van mijn oudste) kletsen met mijn broer, terwijl mijn Spaanse schoondochter (sinds anderhalf jaar de vriendin van mijn jongste) Frans sprak met mijn schoonzus, Engels met mijn neef, en haar eigen moertaal met mijn verkering. Ook mijn posse was compleet.
