‘Kijk! Dit is mijn moestuintje!” Hale Yildirim (45) loopt naar haar perceel van drie bij twee meter, dat ze van het district Kadiköy in Istanbul heeft gekregen. Trots wijst ze naar een trosje groene tomaten. „Daar kunnen we straks allemaal van genieten.” De gezamenlijke moestuin is een groene oase in de dichtbebouwde wijk en een geliefde ontmoetingsplek voor buurtbewoners aan de Aziatische kant van de stad.
Het bijna 12.000 vierkante meter grote terrein huisvest naast de buurttuin een wijkkantoor, gezondheidscentrum, ambulancepost, sportvelden en parkeerterrein. Het heeft ook een belangrijke functie die op het eerste oog niet zichtbaar is: dit is een officiële verzamelplaats waar bewoners na een zware aardbeving heen kunnen en van waaruit de hulpverlening wordt gecoördineerd.
Ondanks het belang van zo’n voorziening had het niet veel gescheeld of Yildirim was haar moestuintje kwijtgeraakt. Vorig jaar kondigde de grondeigenaar plannen aan om het terrein te ontwikkelen tot een complex met vier luxe woonblokken. Daarmee zou wederom een van de schaarse plekken verdwijnen die een cruciale rol spelen bij de voorbereiding op een zware aardbeving.
Terwijl zulke plekken in Turkije van levensbelang zijn, weet Yildirim. Het land kent een lange geschiedenis van verwoestende aardbevingen. De laatste grote ramp voltrok zich in 2023 in het oosten van Turkije. Meer dan 50.000 mensen kwamen om het leven, complete steden veranderden in puin. De ramp liet een diep trauma achter en zette de discussie over aardbevingsveilig bouwen en de schaarse openbare ruimte in steden opnieuw op scherp.
