Marinda: „Zoals zoveel mensen dachten wij toen we kinderen kregen: wij gaan het anders doen. Wij trappen niet in de valkuil dat moeders meer doen in de zorg voor de kinderen en het huishouden. In onze relatie waren gelijkwaardigheid en gunnen altijd al twee belangrijke woorden.”
Roland: „Die lijn zouden we gewoon voortzetten. Daar hadden we veel vertrouwen in.”
Marinda: „Hoe het echt ging? Nou, niet zo. Allereerst overviel de heftigheid me toen onze dochter werd geboren. Ik heb pedagogiek gestudeerd, heb jarenlang opgepast als gastouder en toch dacht ik: hoe moet dit? Wanneer doe ik het goed, wat heeft ze nodig? Daar was ik onzeker over. Ondertussen moest het huishouden worden geregeld, maar ik was al blij als na een dag de vaatwasser was uitgeruimd.”
Roland: „Ik werkte vier dagen als apotheker op anderhalf uur rijden bij ons vandaan. Dus ik ging voor het ontbijt weg en kon nog net het staartje van het avondritueel meepakken.”
Marinda: „Het was een kwestie van weken dat ik ‘chef baby’ was geworden en in handigheid met zorgen een voorsprong had gekregen. En ook dat alle zorgtaken in mijn hoofd zaten, en niet bij Roland. Dus ik zei al snel: het voelt niet eerlijk en gelijkwaardig op deze manier.”
