vandaag, 07:11Jarenlang ging het over hypotheken en bouwkosten tijdens eindeloze vergaderingen. Nu lopen 's ochtends de kinderen bij elkaar naar binnen en eten de buren op zomeravonden samen in de tuin. Ruim een jaar geleden betrok een Nijmeegse vriendengroep de huizen die ze samen bouwden. Hoe bevalt het leven met je beste vrienden als buren?Liselotte (37) en Niels (39) bouwden samen met dertien andere starters(opent in nieuw venster), onder wie vrienden en familie, acht houten woningen in Nijmegen-Midden. Dat deden ze via een Collectief Particuliere Onderneming, een vorm van sociale projectontwikkeling waarbij bewoners samen opdrachtgever zijn voor hun eigen nieuwbouwproject. De groep heeft er jaren van plannen, regelen en bijsturen op zitten. Inmiddels zijn de dozen uitgepakt en moet blijken hoe hun belangrijkste idee uitpakt: niet alleen naast elkaar wonen, maar ook echt samenleven. Kinderen lopen bij elkaar naar binnenBij Liselotte en Niels wonen er nu ruim een jaar, samen met hun dochter Saartje (3). Ze beseffen goed wat de groep voor elkaar heeft gekregen: "We hebben echt dagelijks momenten dat dat bijzonder voelt." Want het samenleven begint dat zodra ze wakker worden. De zus van Liselotte woont met haar gezin in het huis ernaast. Als 's ochtends de voordeuren opengaan, lopen haar kinderen geregeld naar binnen om met Saartje te spelen. Soms past Liselotte even op als haar zus een ouder kindje naar school brengt. Ook op andere momenten zoeken de bewoners elkaar op. Op zomeravonden eten ze samen in de gemeenschappelijke tuin, in het weekend ontstaat spontaan een klusdag en tijdens een Champions League wedstrijd van NEC zit de groep samen in de tuin te kijken. "Dat zijn allemaal van die kleine geluksmomentjes die je niet van tevoren kan bedenken", zegt Niels. "Dat ontstaat gewoon."Het heeft heel veel bloed, zweet en tranen gekostNiet alles hoeft samenDe acht huishoudens zitten niet voortdurend bij elkaar. Iedereen heeft zijn eigen huis en kan simpelweg de voordeur dichtdoen. Er zijn bewust ook geen afspraken gemaakt dat ze bijvoorbeeld iedere week samen eten. Dat was vanaf het begin belangrijk, vertelt Liselotte. "Samenleven moet niet als een verplichting voelen. Barbecues, etentjes en klusdagen ontstaan vanzelf."Toch moet de groep nog ontdekken hoe je sommige dingen met zoveel mensen regelt. Neem de aanschaf van een grasmaaier. "Niet iedereen heeft gras in zijn stukje van de tuin, moet iedereen dan mee betalen? En moet het een nieuwe zijn of kan het ook tweedehands?", vertelt Niels. "Daar gaan dan twee vergaderingen overheen en dan is iemand er zo klaar mee dat hij er maar eentje koopt. Uiteindelijk gebruikt nu iedereen die grasmaaier."Het is voor de groep een balans zoeken tussen samen beslissingen maken en weten dat over sommige dingen niet iedereen een plasje hoeft te doen. Voor de gemeenschappelijke ruimtes komen wel langzaamaan wat afspraken. Zo is ieder huishouden een periode verantwoordelijk voor het onderhoud en schoonmaken van de gezamenlijke ruimte. Ook de kas en moestuin beginnen nu pas echt vorm te krijgen.'Hiervoor heb ik dat allemaal gedaan'Juist tussen het klussen en tuinieren zitten de momenten waarop de jarenlange aanloop het allemaal waard blijkt. Niels denkt terug aan een warme dag waarop er in de kas gewerkt moest worden. "Het zou die dag 34 graden worden. Ondanks de hitte zat iedereen om 10.00 uur 's ochtends op zijn knieën om het onkruid tussen de tegels vandaan te trekken. Daarna stond de buurvrouw met koude limonade en ijs klaar. Het zijn die hele kleine huiselijke momenten waarop ik denk 'hier heb ik het voor gedaan."Liselotte heeft dat gevoel bijvoorbeeld tijdens een verjaardag in de gezamenlijke tuin. Familie en vrienden zitten samen onder de bomen, terwijl de kinderen door de tuin rennen. "Het is een heel idyllisch plaatje dan", zegt ze. "Dat is wel hoe we het voor ons hebben gezien."Het project heeft veel gevraagd. De financiering kwam moeilijk rond, plannen moesten worden aangepast en de bouw werd, mede door de oorlog in Oekraïne en corona, duurder. Als ze vooraf hadden geweten hoeveel jaren het zou kosten, waren ze er misschien niet aan begonnen zegt Niels. "Het heeft heel veel bloed, zweet en tranen gekost."Van stappen naar samen klussenOok de vriendschappen zelf zijn in de jaren veranderd. Toen de plannen werden gesmeed, draaide hun leven nog om stappen en feestjes. Inmiddels hebben meerdere huishoudens kinderen en gaat het vaker over 'kneuterige zaken' zoals gereedschap van elkaar lenen of op elkaars kinderen passen, zegt Niels.Voor Liselotte is juist dat laatste belangrijk. "It takes a village to raise a child. Hoe fijn is het dat je dat samen kan doen." Het moederschap kan volgens haar soms zwaar en eenzaam zijn. "En als je dat samen kan delen, is dat heel fijn."Omdat ze nog zo genieten van het dagelijkse leven, hopen ze over tien jaar dat die gemeenschap er nog steeds is. De tuin, kas en moestuin moeten verder ontwikkeld zijn en de samenstelling van de groep is hopelijk (nog steeds) niet veranderd. En de kinderen? Die zijn tegen die tijd pubers. "Dan hebben ze hele leuke ooms en tantes waar ze dan kunnen klagen over hun ouders."Vriendengroep bouwt samen huizenrij: 'Bizar dat 't gelukt is'(opent in nieuw venster)