Visser kijkt na haar vierde EK-finale vol spanning naar het grote scherm in het Alexander Stadium. Ze heeft een arm om de schouder van haar Poolse concurrent en trainingsgenoot Pia Skrzyszowska. Een van hen is net Europees kampioen geworden. Maar het resultaat van de fotofinish laat maar op zich wachten.
Na een minuut verschijnt er een verlossende 1 bij de naam van Visser. Ze stond al zo vaak in een finale op een groot toernooi in de buitenlucht. En net zo vaak viel ze naast het podium. Maar nu, op een zwoele dinsdagavond in Birmingham, kan ze eindelijk juichen. Ze heeft niet alleen haar eerste medaille op de 100 meter horden, maar meteen goud.
"Ik heb weleens gedacht dat ik niet goed zou kunnen terugkijken op mijn carrière als ik nooit een EK-medaille zou winnen", vertelt Visser een half uur na de race. "Dus je kunt wel zeggen dat dit mijn loopbaan vervolmaakt, al heb ik er zelf nooit zo naar gekeken. Het is nu vooral een superfijn gevoel dat het na al die jaren gelukt is."
Visser valt even stil. Ondanks de Nederlandse vlag om haar schouders lijkt ze nog niet helemaal te beseffen dat ze écht Europees kampioen is. "Dat komt nog wel, denk ik", zegt ze met een glimlach. "Misschien komt het ook door de manier waarop. Na de race dacht ik vooral: shit, waarom heb ik het zo spannend gemaakt? Maar dat maakt nu geen zak meer uit. Want ik heb precies genoeg gedaan."
