„Je moest er lang op wachten”, zegt de stadionpresentator op de blauwe atletiekbaan van Birmingham tegen Nadine Visser, die een Nederlandse vlag om haar middel gewikkeld heeft. Hij doelt op de uitslag van de EK-finale van de 100 meter horden. Bijna een minuut laat het grote videoscherm niets anders zien dan ‘PHOTO’ achter Vissers naam, en die van Pia Skrzyszowska uit Polen, de Franse Laeticia Bapté en Ditaji Kambundji uit Zwitserland.
Het betekent dat de fotobeelden van de finish bestudeerd moeten worden, zo spannend was de ontknoping van de race. Visser begon er slecht aan, maar halverwege de tien horden zette ze een inhaalrace in. De laatste horde ging ze als eerste over. En toen kwam ineens Skrzyszowska toch langszij. Zo gingen de twee atleten ook over de streep.
Ze geven elkaar een knuffel, wachten naast elkaar en voorovergebogen op een definitief oordeel. En dan verschijnt er een naam bovenaan in beeld: Nadine Visser. Ze is eenduizendste sneller dan haar Poolse rivaal en wint zo de eerste EK-titel van haar carrière in de buitenlucht. De 31-jarige Visser knikt naar de camera: „Ik heb hier héél lang op moeten wachten.”
Voor Visser was het niet die ene minuut, maar tien jaar dat ze moest wachten op deze titel. Al die tijd was ze een van de beste hordelopers van de wereld, won ze indoor Europees goud en mondiaal zilver op de 60 meter horden, werd ze vierde en vijfde op de 100 meter horden in de buitenlucht op achtereenvolgende Olympische Spelen, maar een beloning in de vorm van een individuele medaille op de hoger aangeschreven 100 meter horden bleef uit.
