vandaag, 10:20Schepen lopen vast, natuurgebieden staan in brand en huizen verzakken door de droogte. Maar op Goeree-Overflakkee staan de sloten vol water en worden veel landerijen nog volop besproeid. Een opmerkelijk gezicht, voor de leek. Voor de boer is het een zegen.Aan de rand van een aardappelveld bij Achthuizen steekt Eric van Oorschot (65) zijn riek in de grond. Hij wrikt de korrelige klei los en constateert: “Kurkdroog, hier kan je geen kluit van maken.”Toch is hij niet ontevreden over de middelgrote aardappelen die hij met zijn handen opgraaft. “Ze zijn niet groot, maar dat hoeft ook niet. Dit is het Melody-ras. Die liggen straks in de supermarkt. Ze zijn niet voor de frietindustrie bestemd.”Fier overeindOp de achtergrond pompt een installatie water uit de sloot. Via een grote slang leidt het apparaat het water naar een waterkanon, dat iets verderop het gewas besproeit. Van Oorschot heeft de pomp ’s morgens vroeg neergezet en de lange slang met een trekker uitgerold. Tijdens het sproeien trekt een haspel de slang weer langzaam op. “Dat gaat allemaal volautomatisch. Als de installatie klaar is, krijg ik een seintje en kan ik de haspel naar een volgende strook verplaatsen.” Ongeveer 60.000 liter water per uur sproeit de boer zo over het land. Daardoor staan zijn aardappelplanten nog fier overeind en ogen ze nog groen. “Maar ik heb liever gewoon regen,” zegt-ie nuchter.Historische droogtemaatregel: voor het eerst gaan sluizen Rotterdam dicht(opent in nieuw venster)Problemen voor schippers en bedrijven in haven door lage waterstand: 'Duurt al weken, dat is zorgelijk'(opent in nieuw venster)Sloten en krekenDat Van Oorschot nog kan beregenen, komt doordat Goeree-Overflakkee wordt omringd door grote hoeveelheden zoet water. Via inlaatpunten stroomt water uit het Haringvliet naar een uitgebreid stelsel van sloten, kreken en kanalen. Stuwen houden het peil op hoogte.Ook het aardappelland van de akkerbouwer is omringd door sloten. “Deze hier is 3,5 meter breed. Geen kleintje hoor. Als je erin stapt, sta je tot boven je heupen in het water.” En dat is een luxe, beseft Van Oorschot. Want daardoor heeft hij geen eigen waterbassin nodig. “Onze collectieve waterbassins zijn alle sloten en kreken op het eiland.”Regelen van het waterpeilDie infrastructuur werd aangelegd tijdens de grote ruilverkaveling, eind vorige eeuw. De boeren betalen sindsdien mee aan het onderhoud ervan. "Als ik ga beregenen, moet ik dat wel melden bij het waterschap. Dan kunnen ze bij het waterpeil rekening houden met de grote hoeveelheid die ik onttrek."Maar gelukkig er is nog genoeg water, zegt-ie. “We zitten hier met het Haringvliet en het Volkerak in een van de weinige gebieden waar nog voldoende zoet water beschikbaar is. We zijn het afvoerputje van de douchebak zeg maar. Als hier het water op is, heeft heel Nederland al veel langer een probleem.”Nederland is volgens hem gezegend met drie rivieren (de Rijn, Maas en Schelde) die in een klein gebied samenkomen. “We hebben altijd tegen het water gestreden. Nu moeten we leren hoe we het kunnen vasthouden.”Dat gebeurt niet alleen in meren, sloten en kreken, maar ook in de bodem. Na de oogst zaait Van Oorschot kale akkers zo snel mogelijk in met groenbemesters. Hij zet de planten ook dicht bij elkaar, want een dicht gewas beschermt de grond tegen verdamping. "Zolang er nog vocht in de grond zit, koelt de aarde een beetje af. Dat is nodig, want aardappels mogen niet te warm worden. Dan stoppen ze met groeien."Uien vragen veelOp de akker is goed te zien waar minder water terechtkomt. In de hoeken, waar het waterkanon moeilijker bij kan, kleuren de planten geel. De rest van het aardappelloof is nog groen. De akkerbouwer verbouwt naast aardappelen ook tarwe, erwten, suikerbieten, winterwortelen, uien en mais. Vooral uien hebben veel water nodig, omdat hun wortels niet diep de grond in gaan. Overstappen op gewassen die beter tegen droogte kunnen, zoals quinoa, ziet hij nog niet zitten. Hij spreidt zijn risico’s wel door verschillende gewassen te verbouwen. Tarwe, suikerbieten en erwten voor de conservenindustrie vragen bijvoorbeeld minder beregening dan aardappelen en uien.Pijnlijk dilemmaOp veel andere plekken in Nederland geldt inmiddels een beregeningsverbod. De Flakkeeënaar begrijpt dat boeren in die gebieden voor een pijnlijk dilemma staan. Zonder water kan een complete oogst verloren gaan. Daarom wil hij boeren die toch gaan sproeien, niet veroordelen. "Als je buurman het goed heeft, en jij niet, dan wordt het toch een beetje lastig. Maar dan kijk je vooral naar je eigen portemonnee. Water is een gezamenlijk belang. We hebben uiteindelijk allemaal een probleem als er tekorten zijn, niet alleen in Nederland maar in heel Europa." Goed voor zorgenVan Oorschot legt de opgegraven aardappelen terug en schuift de droge aarde er weer overheen. Vorig jaar brachten de aardappelen weinig op. Ook dit seizoen weet hij nog niet wat de markt gaat doen. Maar hij blijft beregenen zolang het kan. “Je kunt er maar beter heel goed voor zorgen. En positief blijven. Daarna moet de markt de rest doen.”