„Geen dansende homo’s op een boot. Geen dag waarop mensen aapjes komen kijken. Pride is een protest. Enough is enough.” De cast van Wachten op Marsha zwiept met protestvlaggen door de ruimte. Regisseur Raymi Sambo knikt instemmend. Zijn nieuwe voorstelling, die tijdens World Pride Amsterdam in première gaat, is geen ode aan een regenboogfeest, maar een oproep tot een nieuw Stonewall-moment – naar de rellen en demonstraties in New York in 1969, die de kiem legden voor de huidige Pride. „Get fucking ready.”
Wachten op Marsha, medegeschreven en geregisseerd door acteur en theatermaker Raymi Sambo, is het tweede deel van zijn drieluik over ”sterke, zwarte, omstreden vrouwen” en volgt een groep queer jongeren die de grenzen van activisme verkent. Onder leiding van hoofdpersonage Marvan ontstaat het plan om de World Pride 2026 te kapen om groeiende discriminatie en haat tegen queer personen onder de aandacht te brengen.
„Het stuk gaat over de vraag: tot wanneer blijf je incasseren”, vertelt Sambo tijdens de lunchpauze. Hij ziet de lgbtiq+-acceptatie al jaren kelderen: „Ik ben een kind van de jaren negentig. Ik heb de vrijheid meegemaakt. Amsterdam was de ‘Gay capital’ van de wereld. Maar als je eenmaal de top behaalt, moet je heel hard werken om daar te blijven. Dat hebben we niet gedaan.” Wachten op Marsha is voor Sambo een reactie op een Nederland dat zichzelf toch nog altijd graag als tolerant presenteert. Het stuk is daarom, naast een protest, een oproep tot actie.
