فارغ از روایت تاریخی زندگی سومین پیشوای شیعیان، حسین برای ایرانیان نمادی بوده است از عصیان علیه ظلم، خون ناحق بر زمین ریخته شده و حقی که در بستر تاریخ فراموش نشده است.
این روایت ایرانی در محرم ۱۴۰۵ با کشتار خونین دیماه سال گذشته پیوند خورد و نام و یاد جانباختگان آن اعتراضات مجددا در شهرها و محلات مختلف ایران به خیابانها آمد.
هم وطن بهر وطن تا پای جان تو بمان
در میان کشتهشدگان اعتراضات دیماه هم معتقدان به مذهب بودند و هم افراد غیر متشرع. عزای محرم اما نقطه پیوندی بود برای به هم پیوستن این دو گروه. هیاتی کوچک در اسلامشهر تهران، ظهر روز تاسوعا به مقابل منزل «امیررضا میرزایی»، ۲۷ ساله، رفتند که ۱۹دی۱۴۰۴ با شلیک مستقیم کشته شده بود.
مداح این هیات برای تازهجوانی خواند که بر خاک افتاده بود و خطاب به پدر و مادر امیر اظهار شرمندگی کرد. برادر او در این رابطه نوشته است: «ما هیچوقت آدم هیات نبودیم. نه خانوادم، نه من، نه امیر. امیر حتی به عاشورا و دین هم اعتقادی نداشت، اما هر سال میرفت، کمک میکرد، کنار آدمها میایستاد و سهم خودش را ادا میکرد. امروز دوستاش اومدن و گفتن عکس امیر رو میخوایم ببریم هیات. ما هم رفتیم. نمیدونم چی بود؛ اعتقاد نبود، باور نبود، شاید فقط دلتنگی بود. شاید غم بود. شاید مواجههای که هیچوقت فکرش رو نمیکردم.
