از زمان آغاز خیزش «زن، زندگی، آزادی»، دانشگاههای ایران به یکی از اصلیترین کانونهای اعتراض مدنی تبدیل شدند؛ فضایی که با برخوردهای امنیتی، احضار، بازداشت، صدور احکام انضباطی و تشکیل پروندههای قضایی برای صدها دانشجو همراه بوده است. تهدید و فشارها پس از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسراییل نیز نهتنها متوقف نشد، بلکه به گفته فعالان دانشجویی، شدت بیشتری یافت و دانشگاهها بیش از گذشته زیر سایه نهادهای امنیتی قرار گرفتند.
دانشجویانی که تنها به دلیل مشارکت در تجمعهای صنفی، انتشار بیانیه یا فعالیت در کمپینهای مدنی شناختهمیشدند، اکنون با خطر اخراج، محرومیت از تحصیل، پروندههای امنیتی و تهدید به بازداشت روبهرو هستند.«فعالیت مدنی و اعتراض، تنها حق ما بهعنوان دانشجو بود. فقط به دلیل فعالیت در کمپین "نه به اعدام" برای احسان فریدی، بارها توسط حراست دانشگاه تبریز و در حضور ماموران امنیتی مورد بازجویی و تهدید قرار گرفتیم.»
این را کاویان قربانی، دانشجوی ۲۰ ساله رشته مهندسی مواد و متالورژی دانشگاه تبریز، در گفتوگو با «ایرانوایر» میگوید. او به همراه برادرش کاروان قربانی، دانشجوی ۲۲ ساله رشته ریاضیات کاربردی همان دانشگاه، پس از ماهها فشار امنیتی در اردیبهشت ۱۴۰۵ناچار به ترک ایران شدند.
به گفته این دو برادر، فشارها از زمان فعالیت در اعتراضهای دانشجویی و بهویژه پس از مشارکت در برنامههای اعتراضی دانشگاه تبریز آغاز شد و با نزدیک شدن به جنگ ۱۲ روزه به اوج رسید.
