Met 104 wedstrijden leek dit WK een ideaal experiment voor AI. Ik liet Claude Opus 4.8 daarom alle groepswedstrijden voorspellen op basis van een gewogen analyse van bookmakers en voorspellingsmarkten. Ik nam de voorspellingen blind over. In de knock-outfase versimpelde ik mijn prompt tot: „Voorspel land A – land B”.
Mijn AI-strategie leek in het begin voor geen meter te werken: na de eerste week stond ik stijf laatste. Zou AI dan toch het onvoorspelbare, menselijke en emotionele van voetbal niet begrijpen, klonk het hoopvol op onze redactie. Ik heb natuurlijk vanaf het begin eerlijk verteld dat ik Claude had gebruikt, wat leidde tot een lullige nieuwe bijnaam: Clauter van Noort. Maar het lachen verging de collega’s snel.
Want toen begon de wet van grote getallen in te kicken: in grote sprongen ging ik omhoog in het klassement, totdat ik halverwege de groepsfase als een irritante, valsspelende mug richting de eerste plek leek te zoemen.
En dat zorgde voor een gekke dynamiek: ineens werden álle voorspellingen eigenlijk een beetje verdacht. Het viel mij op dat sommige andere voorspellingen ineens wel heel erg op die van Claude begonnen te lijken, zeker toen het spannender werd in de pool. Ik noem geen namen (je weet wie je bent). Speelden we deze pool nog met collega’s, of met AI, of een beetje met allebei?
