Mijn tijdlijn kreeg er dagenlang geen genoeg van: Clavicular was in Parijs. Op Instagram zag ik hoe de 20-jarige Amerikaanse looksmaxxer, die eigenlijk Braden Eric Peters heet, op straat en in cafés meisjes probeerde op te pikken. In sommige video’s droeg hij een suf ‘I love Paris‘ T-shirt, in andere een rode baret. De influencer, die jongens en mannen aanspoort hun uiterlijk te optimaliseren om succesvol te kunnen zijn, werd weliswaar overal herkend – dankzij (sociale) media is ‘Clav’ een wereldwijd fenomeen – maar zijn openingszinnen , gebracht met een mengeling van arrogantie en onzekerheid, vielen stuk voor stuk dood voor zijn voeten neer. Het was pijnlijk om te zien.
De botte versiertrucs uit de manosphere staken sneu af tegen de Franse zwier van de meisjes op de terrassen. Die reageerden beleefd, maar het was duidelijk dan ze hem een sukkel vonden. Laat staan dat ze met hem meegingen naar een Parijse club. Hier en daar werd hij zelfs uitgelachen. Zijn rode baret werd van zijn hoofd gegrist door een jongetje op een fiets. Hij werd met water overgoten. Zijn trip naar Parijs was een PR-debacle.
Bas Heijne is essayist en redacteur van NRC.
Ja toch? De sociale media ontploften zowat van leedvermaak. Clavicular was in Parijs bespot en vernederd, en dat werd collectief net goed gevonden. In talloze commentaren werd genadeloos afgerekend met zijn zelfoverschatting: wat dacht hij wel, geweldig dat die knappe Franse meisjes niks van hem wilden weten. Er werden grappen gemaakt over bonesmashing, mogging (Gen Z-taal voor iemand overtreffen in uiterlijk of status), heel het repertoire van de looksmaxxing-trend werd weer eens belachelijk gemaakt – zie je wel dat uiterlijk niet alles is? Ik zag in het Franse parlement de radicaal-linkse parlementariër Antoine Léaument waarschuwen voor alles waar Clavicular voor staat: giftige mannelijkheid, racisme, homofobie. Daar is in Frankrijk geen plaats voor, stelt Léaument.
