Plots duikt looksmaxxing overal op: een markant woord dat verwijst naar jonge mannen die extreem doelgericht en soms met grof geweld hun uiterlijk proberen te verbeteren. Op het eerste gezicht lijkt het simpelweg een uitbreiding van het schoonheidsideaal naar mannen, een verleidelijke vergelijking die volop gemaakt wordt. Soms vanuit genoegdoening (‘vrouwen kampen hier al jaren mee’), soms vanuit zorg (‘dit is niet de gelijkheid die we moeten willen’). Maar looksmaxxing is wezenlijk anders. Het is onderdeel van een rechts-conservatief project dat ideologisch moet worden bestreden.
Schoonheid is altijd politiek. Al eeuwenlang worden meisjes en vrouwen onder het patriarchaat getraind in en beoordeeld op dwingende schoonheidsidealen. Ook onder homo’s is het lichaam een vorm van kapitaal. Sinds de jaren 80 groeit de druk op jongens, mede dankzij de vermenging van sport met consumptiecultuur. Waren voetballers in de jaren 70 nog iel (denk aan Johan Cruijff), inmiddels zetten spelers als Cristiano Ronaldo een nieuwe ‘fitte’ norm. Looksmaxxing gaat net als het schoonheidsideaal over esthetiek en wordt eveneens aangejaagd door een industrie die gebruikmaakt van onzekerheid. Maar daar houden de overeenkomsten op.
