vandaag, 11:00De Tour rijdt weer door Frankrijk. Dertig jaar na zijn etappezege kijkt voormalig profwielrenner en nu koersdirecteur van Veenendaal-Veenendaal Bart Voskamp met plezier terug op zijn carrière. In zijn werkruimte, tussen oude wielershirts, fietsen en bekers, haalt hij herinneringen op aan zijn jaren in het profpeloton."Ik zeg altijd dat ik twee keer als eerste over de streep ben gekomen in de Tour de France", vertelt Voskamp lachend. "Eén keer staat in de boeken, de andere niet." Hij doelt op een etappe naar Dijon in 1997. Samen met de Duitser Jens Heppner sprintte hij om de overwinning. Op de finishfoto hangen beide renners letterlijk tegen elkaar aan."We kwamen hangend tegen elkaar over de streep. De jury besloot ons allebei te diskwalificeren en de nummer drie, die op een halve minuut zat, kreeg de overwinning. Dat vond ik zelf nogal discutabel. Als je de beelden nu terugziet, ziet het er heel ludiek en kolderiek uit."TVMDe overwinning die wel in de boeken staat, behaalde Voskamp in 1996 tussen Pamplona en Hendaye. Hij was daar in de sprint sneller dan de Duitser Christian Henn. Bij het zien van zijn oude TVM-shirt dat hij die dag ook droeg, komen de herinneringen meteen terug.Voskamp reed in de jaren negentig in de Tour, tussen iconen als Miguel Indurain en Jan Ullrich. Dat was ook de tijd dat EPO het peloton binnensloop. Voskamp sprak in 2014 openlijk over het gebruik van het verboden middel tijdens zijn carrière. "Eerst stond het niet op een verboden lijst en het werkte. Daardoor ontstond een situatie waarin bijna het hele peloton ermee te maken kreeg", zegt hij nu. Volgens Voskamp zaten ze in een bubbel "waar het een soort van geaccepteerd werd."Hij ziet die periode ook niet als een donkere schaduw over alles wat hij bereikte. "Het was een deel van onze generatie. Ik vond het in het begin lastig om erover te praten, maar inmiddels kan ik het goed plaatsen. Ik zit daar niet meer mee."BiertjeVolgens Voskamp is het moderne wielrennen nauwelijks meer te vergelijken met dat van zijn actieve jaren. "Wij gingen na een etappe soms nog even een kop koffie drinken in de stad. Of misschien zelfs stiekem een klein biertje. Tegenwoordig liggen renners op bed en hebben ze een psycholoog en een diëtist. ?Alles is tot in de perfectie geregeld en wij moesten het zelf nog wel een klein beetje uitvinden."Ondanks alle veranderingen blijft de liefde voor de sport onveranderd groot. "Het mooie van wielrennen is de passie. En er gebeurt altijd iets wat niemand heeft voorspeld. Dat maakt het zo bijzonder." En in de echte essentie kán de sport ook niet veranderen, zegt hij. "Een oude mecanicien zei altijd: 'Maar trappen blijft trappen.' Uiteindelijk moeten de benen het nog steeds doen."