vandaag, 14:31Op 6 juli 2016 kwamen soldaten Henry Hoving (29) en Kevin Roggeveld (24) om het leven bij een ongeluk met een mortiergranaat in Mali. Precies tien jaar later eert een groep militairen de twee gesneuvelde Groningers met een herdenkingsfietstocht, die onder meer langs de graven van Hoving en Roggeveld voert.De tocht is een idee van Spencer Pattiwael van Westerloo (58) uit Haren, eerste luitenant bij de Koninklijke Landmacht. Hij diende samen met Hoving in Afghanistan. 'Echt een Groninger', zo herinnert hij hem. 'Niet te veel nonsens, een harde werker. Niet lullen maar poetsen.''We herinneren onze gevallen collega's altijd op een fysieke, sportieve manier', zegt Pattiwael van Westerloo over de tocht. 'Maar wel met de achterliggende gedachte van: hé, we blijven ze herinneren en herdenken om ze nooit meer te vergeten.' Onderweg is er ook tijd voor ontmoeting: bij een korte stop drinkt de groep koffie met oud-collega's die zich bij hen voegen. 'Fijn om elkaar weer te zien', zegt hij. 'Al met al is het een kleine reünie met een lach en een traan, natuurlijk.''Het noodlot sloeg toe''Ik had een aantal weken voor het ongeluk nog contact met hem gehad. Hij zou in mijn peloton komen werken als instructeur, na de uitzending', vertelt Westerloo. 'Wat rustiger aan, dat was het plan. Hij had ook net een kleine gekregen. Het mocht niet zo zijn. Want een paar weken later sloeg het noodlot helaas toe.'Hij noemt het 'heel erg wrang' dat de twee om het leven zijn gekomen tijdens een oefening. 'Want ik kan je vertellen dat het in Afghanistan tien keer zo spannend was.'Bij het graf van Hoving blikt ook een voormalige brigadecommandant terug op de onderofficier die Hoving werd. Hij herinnert zich hoe hij Hoving ooit 'zo groen als gras' de kazerne zag binnenkomen, om hem jaren later als 'volgroeide onderofficier' weer tegen te komen. In Mali, vertelt hij, voelde Hoving zich het meest op zijn gemak: hij kon daar 'zijn eigen ding draaien' met zijn mortierploeg. 'We kunnen niet zeggen dat hij het niet naar zijn zin had op het moment dat het gebeurde', zegt de commandant. 'Hij is in zijn bloei, met de dingen die hij leuk vond om te doen, uit het leven gestapt.'Ook Roggeveld krijgt bij het graf een eigen anekdote mee. De commandant kende hem minder goed, maar herinnert zich vooral zijn energie: 'Hij was altijd vrolijk en kwam stuiterend voorbij. Hij was niet kapot te krijgen'.'Als de regels waren gevolgd en veiligheid voorop stond, hadden onze geliefden nog in leven kunnen zijn'(opent in nieuw venster)Vanaf de kazerne in AssenHet is de vierde keer dat de herdenkingstocht wordt gereden, maar deze editie is de grootste tot nu toe. In totaal rijdt een groep van zo'n achttien militairen en oud-militairen mee. Dit jaar extra groot doordat de Vereniging van de Rode Baret (VRB) een oproep deed binnen de gemeenschap van rode baretten. 'Daar hebben heel veel mensen gehoor aan gegeven', vertelt Westerloo. 'Dat betekent dat we nu met meer dan twintig man aan het fietsen zijn. Niet alleen vanuit de kazerne in Assen, maar eigenlijk vanuit heel Nederland.'Aankomst en vertrek zijn bij de kazerne in Assen, waar Westerloo werkt en waar ook Hoving en Roggeveld gelegerd waren.Onderweg rijdt de groep langs het graf van Hoving in Winschoten. Ook fietsen ze naar het graf van Roggeveld in Hoogkerk en langs de ouders van de gesneuvelde soldaten.'Toen ben ik naar de begraafplaats geweest en dacht ik: ik kan ook even in Hoogkerk kijken. Daar heb ik bij het viaduct voor Kevin Roggeveld gekeken en op de begraafplaats. Toen dacht ik: ik kan er wel een toertocht van maken. Zo is het gelopen.'De rode draad is herdenken'We doen iets sportiefs, maar wel met de onderliggende boodschap van herdenken', gaat hij verder. 'Je bent met gelijkgestemden. Allemaal wielrenners ook. Telkens als je op de begraafplaats bent, is het wel even beladen. Daarbuiten hebben we het gezellig met elkaar en heb je het over allerlei dingen. Maar natuurlijk is de rode draad herdenken. Zeker als we daar zijn met de ouders, met de familie.''Als je niet meer herdenkt, ben je echt vergeten'Voor Westerloo draait de tocht niet om een eenmalig eerbetoon, maar om een jaarlijkse traditie. 'Als je niet meer denkt aan mensen, dan zijn ze voorgoed verdwenen', zegt hij. 'Bij militairen leeft dat heel sterk. We doen het niet op incidentele basis, maar hebben echt een jaarlijks terugkerend herdenkingsmoment waarbij alle ouders, vrienden en relaties naar de kazerne komen.'Bijna alle fietsers hebben een persoonlijke band met Hoving of Roggeveld, vertelt hij: oud-collega's, militairen die nog in actieve dienst zijn, maar ook twee mensen met functioneel leeftijdsontslag die destijds nauw bij de twee betrokken waren. Bij het graf van Hoving noemt hij het 'sowieso wel heel dankbaar' dat hij dit mag doen — 'want voor hetzelfde geld was je zelf aan de beurt geweest.''Er mist een schakel in je gezin'Ook voor Greetje, de moeder van Henry Hoving, is het een loodzware dag; het is vandaag exact zijn sterfdag. 'We missen hem extra,' vertelt ze. 'Alhoewel, je mist hem elke dag. Er ontbreekt een onmisbare schakel in ons gezin: een lachebek, een joker, een soulmate.'Toch put ze troost uit de massale belangstelling. 'Ik vind het geweldig dat we met zovelen zijn en dat er zoveel georganiseerd is, zoals de flyby van de helikopters. Heel speciaal.' De drukte helpt haar de dag door te komen. 'Je bent constant aan het organiseren. Pas als je ’s avonds op de bank zit, gaat het licht uit en ben ik compleet op. Dan is de dag voorbij. Gelukkig.'De steun van Defensie en oud-collega's is ook tien jaar later nog onverminderd groot. 'Die kameraadschap voelen wij als familie heel sterk. We worden overal bij betrokken, van herdenkingen tot commando-overdrachten. Dat geeft ons enorm veel steun.'Ook herdacht in BosniëMilitairen staan ook op een andere sportieve manier stil bij het herdenken van de twee Groningers. 'De eenheid waar de jongens toe behoorden - en ikzelf ook - is momenteel op uitzending in Bosnië. Ze doen daar een sportieve activiteit, als wij aan het fietsen zijn. Ik had dit weekend contact met de sportinstructeur daar die het organiseert. In totaal gaan daar zo’n 140 man los.'Moeder omgekomen militair over uitblijven vervolging: 'Het punt is: er zijn te veel mensen verantwoordelijk'(opent in nieuw venster)Defensie: geen gevolgen voor betrokken medewerkers mortierongeval(opent in nieuw venster)Hoe de dood van militair Henry Hoving leidde tot een mooie vriendschap(opent in nieuw venster)