Wat Johan Neeskens het meest bewonderde aan zijn vriend Johan Cruijff? Volgens journalist Simon Kuper waren dat niet zijn voetbalkwaliteiten, maar dat hij zo goed kon praten. Neeskens was zelf geen prater – of als je het wat stoerder wil formuleren: hij was een man van weinig woorden. Toen hij begin deze eeuw trainer van NEC werd, vonden we dat nogal wat in Nijmegen. De grote Johan Segundo in onze Goffert. Ook in de persruimte was het ontzag groot. Zo groot dat niemand Neeskens verbeterde toen hij na een verloren wedstrijd sprak over een „lijgende stijn”.
Met een beetje respect voor grote namen is niets mis, maar het kan ook doorslaan. Dat gebeurde in het interview met bondscoach Ronald Koeman na de uitschakeling op het WK tegen Marokko. NOS-verslaggever Jeroen Stekelenburg stelde de vraag ‘was dit nou wel de juiste tactiek?’ zo voorzichtig, dat het een heel andere vraag werd: „Vooraf zijn er natuurlijk mensen die kunnen zeggen van: we snappen deze aanpassingen, maar achteraf dan…” Koeman valt hem in de rede en antwoordt: „Ja maar, als je [het] van tevoren ermee eens bent, dan kun je achteraf niet zeggen dat het niet gelukt is.”
Opeens is het hele land medeplichtig
Koeman ging niet in op de tactiek, maar reageerde op mensen die Jeroen Stekelenburg uit beleefdheid ter plekke had verzonnen. Mensen die de gekozen tactiek vooraf steunen en achteraf klagen. Die bestaan ongetwijfeld, maar het is niet zo relevant wat Koeman van hen vindt. Hoewel Stekelenburg en Koeman dus geen idee hebben over wie ze het precies hebben, gaat Koeman nog even door: „Heel Nederland heeft gevraagd ‘ze moeten met vijf [verdedigers] spelen’, speel je met vijf, krijg je daar kritiek op.” Opeens is het hele land medeplichtig, terwijl het overgrote deel van zijn inwoners nog nooit enige gedachte heeft gevormd over de vraag met hoeveel verdedigers Oranje moet spelen.
