In dit artikel
Econoom Marcus Noland | Peterson InstituteBeleggingsstrateeg Sharon Bell | Goldman SachsEconomisch historicus Adam Tooze | Colombia University
Straat van Hormuz dicht, de Straat misschien open, de Straat toch weer dicht, en dan in de afgelopen week de meeste schepen door de Straat sinds eind februari. Al vier maanden domineren berichten over de zee-engte in de Perzische Golf economische prognoses en verwachtingen op de financiële markten.
Doemvoorspellingen voor de economie doken eind februari en begin maart overal op na het begin van de aanvallen van de VS en Israël op Iran en de afsluiting van de Straat van Hormuz voor scheepvaartverkeer. Normaal gesproken gaat een vijfde van alle olie en gas die in de wereld wordt verbruikt door die Straat. Fatih Birol, voorzitter van het Internationale Energie Agentschap (IAE), waarschuwde voor de ergste energiecrisis ooit. Nadat Iran ook olie- en gasinstallaties in Qatar, Saoedi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten bombardeerde en daardoor lam legde, namen analisten en handelaren op de oliemarkt termen als een economisch armageddon in de mond.
Media haalden beelden van de oliecrisis uit de jaren zeventig uit de archieven, met de autoloze zondagen en rolschaatsende kinderen op de autosnelweg. De stagflatie van toen, waarin een hoge inflatie samenging met economisch geringe groei, doemde weer op als schrikbeeld voor economen. Destijds was het een nieuwe, ongekende situatie omdat inflatie normaal gesproken juist een teken is van een oververhitte economie als deze te snel groeit.
