En wéér bleken economieën taaier dan gedacht.
Nadat de Straat van Hormuz eind februari dichtging, klonk maandenlang alarm. Dit was de ergste energiecrisis ooit, volgens Fatih Birol van het Internationaal Energie Agentschap (IEA). De energiemarkten stonden op de rand van een ramp, schreef weekblad The Economist eind april. De enige manier waarop de schade mee kon vallen: een snel einde aan de oorlog tegen Iran.
Na vier maanden blokkade klinken de analyses totaal anders. Ja, er viel plots veel olie weg. Vóór de oorlog kwamen er zo’n 20 miljoen vaten per dag uit de Straat van Hormuz. In maart, april, mei waren dat er gemiddeld nog maar 2,7 miljoen, volgens het IEA. Maar de catastrofe bleef uit. De wereld wist zich verrassend goed aan te passen aan de historisch grote daling.
Deze week zakte de olieprijs voor het eerst weer naar het niveau van vóór de oorlog. Natuurlijk mede vanwege de deal tussen de VS en Iran. Maar de markt ontmantelde de Hormuzcrisis ver voordat de diplomaten dat deden, schreef het Amerikaanse zakenblad Forbes.
Overal ter wereld kwamen bedrijven, olieproducenten, raffinaderijen, kopers van olie en overheden in actie om het gat te vullen en te verzachten dat de blokkade veroorzaakte. Markten bleken „opmerkelijk wendbaar en vindingrijk”, schreef het voorheen zo sombere IEA deze week.
