Kan een Good Sister ook een bad girl zijn? De verbluffende Duitse debuutfilm van Sarah Miro Fischer, die vorig jaar in première ging op het filmfestival van Berlijn, draait helemaal om die vraag. De oorspronkelijke titel Schwesterherz stelt dat dilemma verder op scherp. Wat wordt er allemaal van een zusterhart verwacht? Trouw, opofferingsgezindheid? En wordt haar eigenlijk wel iets gevraagd?
Als ze in de openingsscène wordt geïntroduceerd is Rose het stereotype van de rebelse meid. Het is nacht, het is net uit met haar vriendin, ze schopt haar voeten voor zich uit in de straten van Berlijn alsof het haar allemaal niets kan schelen. En ploft dan met haar hoofd aan het voeteneinde neer in het bed van broer Sam zonder hem zelfs maar even te vragen of het schikt. Ze is bruusk, maar niet per se unlikeable – onsympathiek – zoals criticus Anna Bogutskaya in haar boek Unlikeable Female Characters. The Women Pop Culture Wants You to Hate (2023) een hele hoop vrouwelijke personages op een hoop veegde die door de filmgeschiedenis met een dubbele standaard zijn opgescheept: vrouw zijn én zichzelf.
De komende weken komt er een aantal nieuwe films uit die het stereotype van de ‘unlikeable bad girl’ ondersteboven schoffelen vanuit onverwachte hoek. Die van de artfilm bijvoorbeeld, zoals in The Good Sister en het Zwitserse debuut Silent Rebellion. Maar ook de nieuwe Supergirl doet Superman ineenschrompelen tot een watje. Had ze het in de pilot van de tv-serie die op Prime Video is te zien niet al uitgeroepen? Hoezo supergírl? En haar neef wel superman? Dat is ook niet bepaald feministisch. Kunnen we niet iets doen met eh, super eh wóman?
