Zijn het mensen of gamefiguurtjes? De motoriek van de zestien dansers in Mirage lijkt in de openingsscène net niet helemaal natuurlijk, uiterst traag vooruit, plots versnellend of achteruit. Op de helling die op het toneel is gebouwd lopen ze doelloos rond, elkaar aanvankelijk secuur vermijdend, soms de blik verwachtingsvol naar de horizon richtend.
Die van zichzelf vervreemde, zoekende mens vormt de rode draad in het werk van choreograaf Damien Jalet en beeldend kunstenaar Kohei Nawa. Mirage is hun vierde samenwerking sinds 2014 en Jalets ster is in die tijd hoog gerezen. Langer geleden werkte hij als vaste co-choreograaf met Sidi Larbi Cherkaoui, maar de laatste jaren werd hij gevraagd door onder andere Madonna, regisseur Luca Guadagnino (Suspiria) en componist Ryuichi Sakamoto. Voor de Opera van Vlaanderen creëerde hij met Marina Abramovic en Cherkaoui een nieuwe enscenering van de opera Pelléas et Mélisande.
Iedereen houdt kortom van Damien Jalet en er is ook veel om van te houden in de betoverende beeldentaal die hij met Nawa ontwikkelde. Die biedt volop de gelegenheid de lichaamsplastiek en musculatuur van de performers te bewonderen door het vaak trage tempo van de choreografie, waarvoor Thomas Bangalter een ruimtelijk galmende, elektronische soundscape componeerde. Net als in de film Mist laat Nawa weer grote hoeveelheden mistwolken die over de top komen aanrollen en uiteenstuiven. Alsof er een zandstorm opsteekt in de woestijn.
