«Ο Τραμπ δεν κέρδισε τον πόλεμο με τις βόμβες. Τώρα προσπαθεί να κερδίσει την ειρήνη με επιταγές». Με αυτή τη σκληρή διατύπωση συνοψίζει ο Economist τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος εγκατέλειψε σχεδόν όλους τους αρχικούς στόχους της εκστρατείας του και ποντάρει πλέον σε μια αμφιλεγόμενη παραδοχή: ότι η ιρανική ηγεσία θέλει περισσότερο χρήματα και επενδύσεις παρά πυρηνική ισχύ και γεωπολιτική επιρροή.Κατά την ανάλυση του Economist, το μνημόνιο που υπέγραψαν οι δύο πλευρές δεν περιλαμβάνει κανέα μαστίγιο, αλλά μόνο καρότα. Δεν υπάρχει καμία αναφορά σε αλλαγή καθεστώτος, σε περιορισμούς στο βαλλιστικό πρόγραμμα του Ιράν ούτε ουσιαστικές δεσμεύσεις για τη στήριξη οργανώσεων-συμμάχων της Τεχεράνης στην περιοχή.Αντίθετα, το βάρος πέφτει σε δύο σημεία: στην επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ και στη διαχείριση του πυρηνικού προγράμματος.Σε αντάλλαγμα, το Ιράν αποκτά τη δυνατότητα να επανεκκινήσει άμεσα τις εξαγωγές πετρελαίου και παραγώγων, να αποκτήσει πρόσβαση σε παγωμένα περιουσιακά στοιχεία αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, να δει σταδιακή άρση κυρώσεων και να προσδοκά επενδυτικό πακέτο που θα μπορούσε να φτάσει ή και να ξεπεράσει τα 300 δισ. δολάρια.Τι παραχωρεί πραγματικά η ΤεχεράνηΤο περιοδικό σημειώνει ότι οι παραχωρήσεις του Ιράν είναι περιορισμένες. Η δέσμευση να μην αποκτήσει πυρηνικό όπλο δεν είναι νέα. Η Τεχεράνη συμφωνεί να αραιώσει μέρος των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου και να συμμετάσχει σε νέες διαπραγματεύσεις για το υπόλοιπο πρόγραμμα.Ωστόσο, όπως επισημαίνεται, οι τεχνικές και πολιτικές λεπτομέρειες παραμένουν εξαιρετικά περίπλοκες, ενώ το Ιράν έχει μακρά εμπειρία στην παράταση των διαπραγματεύσεων και στην εκμετάλλευση γκρίζων ζωνών.Το βασικό επιχείρημα του Λευκού Οίκου είναι ότι η Τεχεράνη έχει πλέον μια μοναδική ευκαιρία να ανταλλάξει το πυρηνικό της πρόγραμμα με ανάπτυξη και επενδύσεις. Γιατί το στοίχημα μπορεί να αποτύχειΕδώ βρίσκεται και η κεντρική κριτική του Economist.Η ιρανική ηγεσία δεν έχει ιδιαίτερους λόγους να εμπιστεύεται τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ θεωρεί σχεδόν βέβαιο ότι το Ισραήλ θα προσπαθήσει να υπονομεύσει τη συμφωνία.Παράλληλα, η περιφερειακή επιρροή του καθεστώτος στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αντιπαράθεσή του με την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της. Για πολλούς σκληροπυρηνικούς κύκλους στην Τεχεράνη, το πυρηνικό πρόγραμμα δεν αποτελεί απλώς στρατηγικό εργαλείο αλλά και σύμβολο εθνικού κύρους.Αυτό σημαίνει ότι ο πειρασμός να εισπράξει τα οικονομικά οφέλη χωρίς να εγκαταλείψει οριστικά τις πυρηνικές φιλοδοξίες του θα παραμείνει ισχυρός.