Η Αριστερά αλλάζει ξανά πρόσωπο. Και αυτή τη φορά δεν μιλά κυρίως για αναδιανομή πλούτου, κλιματική αλλαγή ή συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση των επιχειρήσεων.Μιλά για το ενοίκιο που δεν βγαίνει, για τους λογαριασμούς που αυξάνονται, για τις δουλειές που απειλούνται από την τεχνητή νοημοσύνη.Σε εκτενή ανάλυσή του, ο Economist περιγράφει την ανάδυση ενός νέου πολιτικού ρεύματος, το οποίο αποκαλεί «σοσιαλισμό της Gen Z». Ένα κίνημα που αντλεί δύναμη από τη δυσαρέσκεια απέναντι στο κόστος ζωής και από την αίσθηση ότι οι κυβερνήσεις ενδιαφέρονται περισσότερο για διεθνείς κρίσεις και γεωπολιτικά ζητήματα παρά για τα προβλήματα των πολιτών στο εσωτερικό.Από το κλίμα στο κόστος ζωήςΟ Economist θυμίζει ότι κάθε εποχή γεννά τη δική της εκδοχή σοσιαλισμού.Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία βασίστηκε στα ισχυρά συνδικάτα και στη βιομηχανική εργατική τάξη, επιδιώκοντας να ρυθμίσει τον καπιταλισμό μέσω κρατικών παρεμβάσεων και αναδιανομής εισοδήματος.Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 εμφανίστηκε ο «σοσιαλισμός των millennials», που προωθούσε συνεταιριστικά μοντέλα, συμμετοχή εργαζομένων στα διοικητικά συμβούλια και πράσινες επενδύσεις.Σήμερα, όμως, η νέα γενιά αριστερών πολιτικών έχει διαφορετικές προτεραιότητες. Το σύνθημα δεν είναι πλέον η πράσινη μετάβαση αλλά η άμεση ανακούφιση του οικογενειακού προϋπολογισμού. Και αυτό της δίνει μεγαλύτερη απήχηση.Οι νέοι πρωταγωνιστέςΣτις ΗΠΑ, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.Υποστηρίζει πάγωμα των ενοικίων στα διαμερίσματα που καλύπτονται από το καθεστώς ελεγχόμενου ενοικίου, δημιουργία δημοτικών καταστημάτων τροφίμων με χαμηλές τιμές και δωρεάν παιδική φροντίδα για όλα τα παιδιά έως πέντε ετών.Στον Καναδά, ο Έιβι Λιούις, νέος ηγέτης του NDP, προτείνει κρατικά δίκτυα πώλησης τροφίμων σε όλη τη χώρα. Στη Βρετανία, ο Ζακ Πολάνσκι και οι Πράσινοι ζητούν ελέγχους στα ενοίκια και δωρεάν μετακινήσεις για τους νέους.Στη Γερμανία, η Αριστερά (Die Linke) καταγράφει τα υψηλότερα ποσοστά της εδώ και χρόνια, ενώ στη Γαλλία ο Ζαν-Λικ Μελανσόν εξετάζει νέα προεδρική υποψηφιότητα.Σύμφωνα με τον Economist, κοινός παρονομαστής όλων αυτών των κινημάτων είναι η υπόσχεση ότι το κράτος μπορεί να μειώσει το κόστος ζωής.