Is mijn lichaam wel van mij? Rond die vraag cirkelt de installatieperformance We Are The House van de Nederlands-Japanse pianist en kunstenaar Tomoko Mukaiyama, die zaterdag in première ging in het Holland Festival. Met abortus als centraal motief onderzoekt ze de autonomie van het vrouwenlichaam. Wie beslist erover?
Mukaiyama vertelt dat ze als 22-jarige een abortus heeft gehad, wat ze voorheen altijd heeft verzwegen. Ze deelde haar verhaal en gevoelens van schuld en schaamte pas toen ze drie jaar geleden arts en activist Rebecca Gomperts ontmoette. Gomperts is de oprichter van Women on Waves, de organisatie die hulp biedt bij abortus in landen waar dat verboden is.
De zaal van het Muziekgebouw is ontdaan van stoelen en podium. In het midden staat een vleugel, aan drie kanten hangen grote schermen. Bezoekers schuifelen door de ruimte of zitten op de grond, terwijl performers Mukaiyama en Just van Bommel tussen hen door bewegen. Zij benaderen het onderwerp op verschillende manieren: muzikaal, gestileerd tot theatertekst, in een abstracte index van trefwoorden die op de schermen wordt geprojecteerd en als Mukaiyama’s onopgesmukte voordracht, in het Japans, over haar ervaring.
Wanneer Van Bommel in overtuigende en gerechtvaardigde woede ontsteekt, gericht tegen onder meer Trump, wordt de tekst wat voorspelbaar en daardoor vlak. De mensen die deze boodschap ingepeperd moeten krijgen, zijn niet in de zaal.
