Op een frisse winterdag in juli 1930 liep een twintigjarige Amerikaanse spits het veld op in de Uruguayaanse hoofdstad Montevideo. Zijn naam was Bert Patenaude. Niemand in het stadion kon vermoeden dat hij geschiedenis zou gaan schrijven.
Patenaude stond aan de aftrap bij de tweede groepswedstrijd van de Verenigde Staten tegen Paraguay. Het duurde niet lang voordat hij de score opende: na tien minuten was het al raak in het Estadio Parque Central.
De Amerikanen waren op dreef, want vijf minuten later verdubbelden ze de voorsprong. Het was alleen onduidelijk wie het doelpunt had gemaakt. De treffer werd aan verschillende spelers toegekend: in het officiële wedstrijdverslag van de FIFA aan Tom Florie, door de Amerikaanse voetbalbond aan Patenaude en volgens sommige organisaties had de Paraguayaan Aurelio González een eigen doelpunt gemaakt.
De verdeeldheid over wie de maker van het tweede doelpunt was, leidde tot verwarring omtrent de eerste hattrick ooit op een WK. Vijf minuten na rust bepaalde Patenaude de eindstand op 3-0, maar in het wedstrijdverslag van de FIFA had hij dus maar twee keer gescoord.
Bovendien maakte de Argentijn Guillermo Stábile twee dagen later een hattrick in de met 6-3 gewonnen groepswedstrijd tegen Mexico. Die drie doelpunten werden door de FIFA wél aan Stábile toegekend, waardoor dit jarenlang als de eerste hattrick op een WK gold.
