De Schatkamer van Beeld & Geluid is voor een tv-recensent als methadon verstrekt door de overheid. Gratis en net iets beter voor je dan wat er nu te zien is op de ruim veertig betaalde zenders die de Nederlandse tv rijk is. Voor een veelgebruiker van Nederlandse media is de Schatkamer een waardevolle plek. Een plek die laat zien hoe we van gedachten zijn veranderd.
Van 2 september 1992, de dag van mijn geboorte, zijn er in de Schatkamer maar negen video’s te zien. Waar ik normaal schuimbekkend door NLZiet scroll op zoek naar iets wat geen reality-tv of een talkshow is, is de tv-gids op een woensdag begin jaren negentig overzichtelijk. Er is een NOS Journaal en een NOS Journaal Laat. Ter illustratie dat het de late editie betreft, cirkelt een 2D halve maan om het woord journaal heen. Duidelijk.
„Mensen doen veel te veel tegenwoordig”, zegt Frits Bolkestein zittend in de trein van Den Haag naar Amsterdam. Een VVD-reclamespotje in de zendtijd voor politieke partijen is in 1992 een ‘ontspannen portret van de fractievoorzitter’. Bolkestein wil het over onthaasten hebben. „Men doet te veel, men wil te veel. Hoe meer technische middelen, hoe meer er in de dag wordt gepropt. Ik vraag mij af, neemt de kwaliteit ook toe? Ik denk van niet.” In de eerste anderhalve minuut tv die ik kijk van de dag van mijn geboorte wordt mijn hele bestaan voorspeld door een VVD-coryfee. In beeld verschijnt op een paarse gradiënt-achtergrond het commando:
