„Toen ik Kitchen van Banana Yoshimoto wilde herlezen, bleek ik het kwijt te zijn, waarschijnlijk omdat ik het zo vaak heb weggegeven aan vrienden. Het is echt een van mijn favoriete romans. In mijn nieuwe exemplaar heb ik bij elke drie bladzijden alweer een ezelsoor gelegd. Sommige mensen vinden dat dat niet mag, maar ik vind dat een boek moet leven. Je mag het helemaal omvouwen, ruiken, voelen. Dit boek had ik net zo goed één groot ezelsoor kunnen geven.
Het is niet alleen een lofzang op de keuken, maar ook op het gevoel van thuiskomen dat bij een keuken hoort. Het gaat over gewoonten, samenkomen, maar ook over koken als een manier om voor jezelf te zorgen. Ik vind het knap dat een debuut zo onverschrokken kiest voor het kleine. Het voelt simpel, schoon en lief, terwijl Yoshimoto toch schrijft over diepe, moeilijke, menselijke dingen.
Kitchen gaat over Mikage, een jonge vrouw die rouwt om haar overleden grootmoeder. Ze wordt opgenomen door een gezin dat ze eigenlijk niet goed kent: een jongen die in de bloemenwinkel werkt waar haar grootmoeder graag kwam, en zijn moeder Eriko, een trans vrouw. Eriko is mijn favoriete personage. Mikage heeft duidelijk nog nooit iemand ontmoet die trans is en zij is zo gecharmeerd door Eriko dat je als lezer ook helemaal verliefd wordt op haar. Je voelt aan alles: dit is iemand die de wereld eventjes doet stilstaan als zij binnenkomt ergens.
