vandaag, 18:04"Kijk deze is mooi, hé? En dit ook wel een lieve." De voorpret voor de Pride is begonnen in het Utrechtse appartement van Ans Stom (81) en Nel Nafzger (84). Glunderend bekijken ze de foto's van vorig jaar. Het beviel ze zo goed op de boot, dat ze dit jaar weer mee willen doen. Maar de vraag is of dat nog gaat lukken.Vorig jaar voeren Ans en Nel voor het eerst mee. Het was liefde op het eerste gezicht. In tegenstelling tot de Pride in Amsterdam. "Dat vond ik echt verschrikkelijk", zegt Ans. "Je bent wie je bent, maar je zo uitsloven, daar ben ik niet van." Vorig jaar werden ze door hun buurman uitgenodigd om mee te varen in Utrecht. Die parade beviel de vrouwen veel beter. "Het verschil is de saamhorigheid. We hebben zo'n leuke boot, met zulke leuke mensen. Omdat we de oudste zijn, is iedereen heel lief voor ons."UitbehandeldDe tachtigers denken de oudste deelnemers van de botenparade te zijn. Ze zijn in ieder geval de oudsten op de boot. Maar bij die hoge leeftijd horen helaas ook gezondheidsproblemen. Nel heeft kanker, en is uitbehandeld. "Het klinkt een beetje raar", zegt Ans. "Maar nu is het gewoon afwachten wat er gaat gebeuren."Desondanks zetten ze alles op alles om dit jaar weer mee te varen. "We hebben het er samen over gehad, maar als Nel zich straks voelt zoals ze zich nu voelt, dan gaat ze dolgraag mee", zegt Ans. "Maar we weten niet hoe het zaterdag gaat. Want het kan de ene dag hartstikke top gaan en de andere dag gewoon minder." Ans en Nel genieten van de voorpret voor Utrecht Pride:Ans en Nel willen nog één keer meedoen met de PrideDe voorbereidingen zijn al in volle gang. Er zijn stoelen geregeld voor op de boot, want vier uur lang staan, dat lukt niet meer. In eerste instantie waren ze van plan om dezelfde outfits als vorig jaar aan te trekken. "Maar die van Nel is wat te groot geworden, dus we moeten wat anders zoeken. We gaan even langs de verkleedwinkel en dan kijken we wel, maar ze heeft in ieder geval alvast een roze shirt, dus dat scheelt."Dat het mogelijk de laatste keer is dat ze samen staan, beseffen ze zich goed. Toch denk Nel niet dat het een emotioneel moment gaat zijn. "Daar zijn we niet zo van", zegt ze. En of Ans straks alleen gaat meevaren, als Nel er niet meer is, daar denken ze ook nog niet over na. "Ik heb geen idee hoe ik me dan zou voelen, ik kan het me niet voorstellen dat ze er dan niet meer is. Ze zegt ook altijd: als ik straks boven ben, dan ga ik spoken."