„Vrijdagmiddag 15 mei regende het een beetje en ik schepte water uit de sloot. Het viel mij op dat sommige regendruppels als pareltjes secondenlang op het water bleven drijven (zie de foto’s). Ik dacht direct: dit is iets voor de AW-rubriek. Wat veroorzaakt dit verschijnsel?”
Aldus lezer Kees E. die bij Oudewater woont. Zijn foto’s tonen slootwater waarop druppels drijven die zo groot zijn dat ze afgeplat raakten en het wateroppervlak indeukten. Aan de waterkringen verderop zie je dat het inderdaad regende toen ze werden gefotografeerd en dat de drijvende druppels zich nauwelijks of niet verplaatsten. Dat het druppels waren en geen belletjes blijkt uit hun typische lichtbreking. Belangrijk is de opmerking dat de ‘pareltjes’ secondenlang op het water bleven drijven.
Dat is een late bevestiging van een waarneming die de leraar wis- en natuurkunde Gerard Schol meer dan vijftig jaar geleden bij Drachten deed. Hij was aan het roeien, misschien wel op het Geaster Djip, en zag dat de druppels die van zijn roeispanen gleden geregeld als ‘schitterende edelstenen’ bleven drijven, soms wel 15 seconden lang. Schols waarneming haalde de rubriek ‘The Amateur Scientist’ van C.L. Stong in Scientific American (augustus 1973). Schol liet zien hoe je zelf drijvende druppeltjes kon opwekken en toonde aan dat ze gevoelig waren voor elektrische velden, zoals die van opgewreven glazen staven of ballonnen.
