Wie vanuit Zutphen de IJsselbrug oversteekt, komt in De Hoven. Officieel is het een dorp, maar dat blijkt het pas sinds 2015 te zijn. Daarvóór was het een wijk van Zutphen. Een wonderlijke omkering; want waar uitbreidingslustige groeikernen het ene dorp na het andere tot woonwijk maken, is De Hoven dus officieel verdorpt. Het laat zich raden dat de Hovense meningen hierover verdeeld zijn. Elf jaar geleden tekende De Gelderlander getuigenissen op van ‘dorpsmensen’ die zich eindelijk erkend voelden, maar ook van ‘wijkbewoners’ die zich uit de stad gestoten voelden.
Natuurlijk zijn er in zulke omstandigheden ook mensen die gewoon lekker een boek gaan lezen: De Hoven zit relatief ruim in zijn boekenkastjes en het best gevulde kastje bevat een dun verhalenbundeltje van Lin Scholte (1921-1997): Takdiran en andere verhalen uit 1977. Scholte was de dochter van een KNIL-militair en een Indische vrouw en bracht de eerste 24 jaar van haar leven – op haar zestiende trouwde ze zelf ook met een militair – in Nederlands-Indië door, wat tevens haar voornaamste onderwerp is. Veel wordt ze niet meer gelezen.
Je hoeft niet lang in Takdiran (wat lotsbestemming betekent) te lezen om te concluderen dat dat jammer is. Scholte vertelt precies, bijvoorbeeld over hoe haar moeder tijdens een overstroming urenlang met haar als baby in de armen op een tafel zat. „Het water steeg tot onder het tafelblad, het klotste ertegenaan, het huis kraakte in zijn voegen en deinde licht mee met de golfbeweging.”
