Zaterdag 12 december 2015, zeven uur in de avond. Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Waarom duurt het zo lang? In het gigantische perscentrum voor de ruim drieduizend journalisten die zijn geaccrediteerd voor COP21, de klimaattop in Parijs, weet niemand het precies. Allemaal zijn we op zoek naar snippers informatie, we delen wat we horen van onze informanten, van wie zelden helemaal duidelijk is hoe dicht ze op het vuur zitten. Er schijnt iets mis te zijn met de definitieve tekst van het klimaatakkoord waarover in de afgelopen twee weken – en eigenlijk al het hele jaar – intensief is onderhandeld.
Vanochtend had COP-voorzitter Laurent Fabius, na eindeloos nachtelijk beraad, het akkoord nog geprezen als evenwichtig, ambitieus en eerlijk. Hij sprak, op een voor zijn doen geëmotioneerde toon, van „een akkoord waarvan we nooit hadden gedacht dat we het zouden bereiken”. Maar voordat hij kon afhameren, ontstond er onrust op het podium en verdwenen onderhandelaars toch weer achter de coulissen. Gek, want volgens Franse collega’s was president François Hollande al onderweg vanuit het Élysée, de presidentiële residentie in hartje Parijs. Dan kon het niet lang meer duren.
Toeristen kijken naar smeltende ijsbergen in de Ilulissat-ijsfjord nabij Ilulissat, Groenland. Sinds 1850 is de Sermeq Kujalleq-gletsjer ongeveer 40 kilometer teruggetrokken, een proces dat de afgelopen decennia is versneld.Foto Sean Gallup/Getty Images
