Het was kleiner nieuws dan hij zelf waarschijnlijk voor mogelijk heeft gehouden, maar Pierre van Hooijdonk stopt als voetbalanalist bij NOS Sport. Hij gaat ‘focussen op nieuwe dingen’. Voetbaltaal voor: de koek is op en de koffie ook.
Ik denk dat we de impact van het nieuws nog niet beseffen. Kunnen we dan gewoon weer naar voetbal kijken? ‘Ja’ en ‘nee’, want je kunt Pierre van Hooijdonk er gewoon bij denken. Bij mij gebeurt dat automatisch, maar dat komt misschien ook omdat we elkaar kennen. Pierre was een paar jaar een soort collega van mij en ik was een hinderlijke aanwezigheid in zijn universum. Een onwetende, iemand zonder verstand van voetbal. Ik was een liefhebber, een schrijfdinges, en dat is prima, die moeten er ook zijn, maar liever niet meepraten met de grote jongens.
Ik schreef op zondagmiddagen in het NOS-gebouw, op de sportverdieping – er is veel over die vierkante meters gezegd, maar in mijn tijd was het er saaier dan saai – een column die Korte Corner heette. Als ik die had ingesproken zat Pierre van Hooijdonk al aan de mie van Thaise Tafel. Hij parkeerde zijn imposante auto altijd direct voor de ingang zodat hij na afloop niet naar het parkeerterrein hoefde te lopen. De televisie stond altijd op voetbal, hij keek er met een schuin oog naar. Hij had een keer een column tegengehouden omdat hij erin voorkwam. De eindredacteur kon kiezen: „Of ik rij weg, of hij gaat dat voorlezen.” Hij was Koning Voetbal, ik kan een bal zes keer hooghouden.
