Begin jaren negentig was hij de grote belofte, maar de carrière van Elco Brinkman bij het CDA eindigde uiteindelijk in een drama. De man die de stroperige staat weleens zou gaan aanpakken, belandde zelf in het politieke moeras. Het is de tragiek die de op 78-jarige leeftijd overleden Brinkman bleef achtervolgen. Als opvolger van de electoraal uitermate succesvolle premier Ruud Lubbers ging hij in 1994 de verkiezingen in, maar verloor 20 zetels waardoor het CDA er nog maar 34 overhield en de decennialange dominantie van de partij in het landbestuur was verbroken. PvdA-leider Wim Kok werd premier en voor het eerst in de parlementaire geschiedenis werden de christen-democraten naar de oppositie verbannen.
De gang van zaken rond Brinkman was een klassiek geval van een kroonprinsendrama waarbij de koning en de troonopvolger elkaar steeds meer in de weg gaan zitten. Aangewezen door Lubbers als opvolger en uiteindelijk, vlak voor de verkiezingen, afgeserveerd door dezelfde Lubbers. „Naar mijn overtuiging is nu echt het moment aangekomen dat Elco als lijsttrekker terugtreedt”, schreef Lubbers een maand voor de verkiezingen, in een nooit-verstuurde brief aan de CDA-partijtop.
Toen Lubbers aan Brinkman vroeg minister te worden, belde die z’n vader voor advies. ‘Je bent te jong’, zei die
