Een heel album voor de dansvloer
Een comebackplaat kun je What Are The Odds moeilijk noemen. Na haar vorige album Falling or Flying (2023) trok Jorja Smith zich weliswaar terug uit de schijnwerpers, maar ondertussen bleef ze toeren en muziek uitbrengen. Toch klinkt haar derde album als een nieuw begin. Dance sijpelde altijd al door haar werk – denk aan de 2-step van ‘On My Mind‘ (2017) en de clubhit ‘Little Things’ (2023) – maar de Britse zangeres stond vooral bekend om haar introspectieve, soulvolle r&b. Nu kiest ze voor het eerst een heel album lang voor de dansvloer.
Voor dit derde album dook Smith de studio in met de Britse producer P2J (Richard Isong), die eerder werkte met Beyoncé, Burna Boy en Tems. Samen putten ze uit allerlei hoeken van de Britse clubmuziek: UK garage, funky house en 2-step, aangevuld met Afrobeats. Eigenlijk was het plan om slechts een korte dance-ep te maken. Maar P2J had een stapel beats klaarliggen en in twee dagen namen ze het gros van het album op. Die snelheid doet de muziek goed. Smiths zang beweegt soepel tussen de beats en de nummers klinken spontaan, soms bijna achteloos. Nergens klinkt het alsof er eindeloos aan de plaat is gesleuteld.
Op ‘What’s Done Is Done’ werkt dat uitstekend. Stuiterende 2-stepdrums en nerveuze strijkers jagen Smith vooruit terwijl ze een geliefde resoluut de deur wijst. ‘The Way It Was’ geeft haar karakteristieke, nonchalante zang meer ruimte en behoort juist daardoor tot de sterkste nummers. Op ‘Young Heart’, een brief aan haar jongere zelf, wordt duidelijk dat de dansvloer haar melancholie niet volledig heeft verdreven: onder de opzwepende productie schuilt nog altijd dezelfde kwetsbaarheid waarmee ze ooit doorbrak.
