Achter een oplossing die op het eerste oog verstandig lijkt door zijn eenvoud (meer hectares natuur voor minder geld!) gaan aannames schuil die niet kloppen. We hebben een systeemomslag nodig, niet het grandioze ruimtelijke concept dat Hidde Boersma ons voorspiegelt (Laat het platteland maar leeglopen – de natuur en onze portemonnee zullen er blij mee zijn, 7/8).
Boersma versmalt in zijn opinie de problematiek van de landbouw in Europa tot een subsidiekwestie die er alleen maar voor zorgt dat kleine bedrijven die niet levensvatbaar zijn in de benen gehouden worden. Intensivering hand in hand met schaalvergroting is zijn antwoord, naar voorbeeld van het plan-Mansholt.
Maarten Witberg is beleidsmedewerker bij de Vereniging Natuur- en Milieufederatie Gelderland.
Mansholt zelf kreeg echter spijt van het sturen op schaalvergroting zonder oog voor het milieu: waterverspilling, dalende bodemvruchtbaarheid, waterverontreiniging door nutriënten en pesticiden, dalende biodiversiteit en een schrikbarende afname van bestuivende insecten, waar ook de intensieve landbouw van afhankelijk is.
Het begrip land sparing suggereert dat het mogelijk zou zijn om landbouw en natuurlijk systeem van elkaar te scheiden. Land sparing wentelt echter de problemen af op gebieden en soorten die het zegt te willen behouden. We doen al aan land sparing in Nederland: we hebben intensieve glastuinbouw, intensieve veehouderij, grootschalige akkerbouw én we hebben Natura 2000.
