Το πολιτικό σύστημα θυμίζει σήμερα έναν έφηβο που αρνείται πεισματικά να ενηλικιωθεί. Προσομοιάζει σε έναν αθεράπευτα ανήλικο.Έχει άγνοια κινδύνου. Ρισκάρει υπερβολικά. Αδιαφορεί για τις συνέπειες. Αντιδρά παρορμητικά, κάποιες φορές επιθετικά ή και ανεύθυνα. Φωνασκεί διαρκώς. Διεκδικεί υπέρμετρα.Επιλέγει τα εύκολα, τα ευχάριστα, τα πιο δημοφιλή, τα εύπεπτα. Αρνείται τη συνύπαρξη (με τον πολίτη), φοβάται την «εξάρτηση» (από τη δημοκρατία).Επιζητεί μονίμως την προσοχή. Όχι για να υπηρετήσει τους πολλούς, αλλά για να εξυπηρετήσει τον εαυτό του. Θέλει τα «θέλω» του, αδιαφορώντας για τα «θέλω» των άλλων. Και επιδεικνύει μια κακώς εννοούμενη αυτοπεποίθηση.Ας ήταν μόνο αυτό…Γιατί σε έναν ανήλικο αναζητείς τουλάχιστον την αθωότητα, τον αυθορμητισμό, την ανάγκη για επικοινωνία. Τη διάθεση να μάθει, να διορθώσει τα λάθη του και να ωριμάσει. Αναζητείς τον οραματισμό, τη φρέσκια και υγιή σκέψη.Το πολιτικό σύστημα, όμως, επιμένει στη λογική της πλάνης. Και το χειρότερο… αποδεικνύεται ανεπίδεκτο μαθήσεως.Η φιλομάθεια εκλαμβάνεται ως μια σχεδόν άγνωστη λέξη. Ο σεβασμός στον πολίτη περιορίζεται συχνά στα λόγια. Η δημιουργικότητα αναφέρεται διαρκώς, ως έννοια, αλλά σπανίως διαπιστώνεται επί του πεδίου. Η ευγένεια παραμένει επιφανειακή. Η ειλικρίνεια κατ’ επίφαση.Και η «ενηλικίωση» των εκφραστών του πολιτικού συστήματος; Μονίμως αναβάλλεται, σε βάρος της δημοκρατίας.Μόνο που στη δημοκρατία δεν πράττεις κατά το δοκούν. Στη δημοκρατία η εξουσία (το πολιτικό σύστημα – το κράτος) πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Αν, λοιπόν, ο λαός είναι ο «γονιός» του πολιτικού συστήματος, τότε δυστυχώς απέτυχε στον ρόλο του.Πάντα, ωστόσο, θα υπάρχει η ευκαιρία των εκλογών… η ευκαιρία της επιλογής νέων προσώπων που σκέπτονται, φέρονται και αποφασίζουν πολιτικά ως ενήλικοι…