Με τις συνεχώς, καθημερινά αναπαραγόμενες, έτοιμες φόρμουλες, με τους μικρούς και μεγάλους μονοκόμματους συμπαγείς όγκους προκατασκευασμένων σκέψεων και ομιλιών που δίνουν στα λόγια τους χροιά εννοιακής καθολικότητας και μαθημένου μαθήματος, όλοι όσοι μετέχουν, άμεσα ή έμμεσα επαγγελματικά, στο σημερινό πολιτικό παιχνίδι, και δίνουν νόημα στην διαιώνισή του, μας κάνουν να ξεχνάμε, γιατί το παραγνωρίζουν στην ουσία οι ίδιοι, πως οι πολιτικές επιλογές των πολιτών είναι πολύ πιο εξαρτημένες απ’ ό,τι λέγεται συνήθως από την κοινωνική τάξη.Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πραγματικά την «αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού», όπως συνηθίζεται να λέγεται, αν δεν λάβουμε υπόψη την κοινωνική τροχιά τόσο του κάθε ερωτώμενου ατόμου όσο και της ομάδας του στο σύνολο της. Και αυτό γιατί έναν από τους παράγοντες που καθορίζει την πολιτική επιλογή ενός ατόμου αποτελεί η λίγο πολύ ρητή και συστηματική παράσταση που σχηματίζει για τον κοινωνικό κόσμο, για τη θέση του μέσα σε αυτόν, και που «θα έπρεπε» να καταλαμβάνει.«Συμφέρον στην ηθική»Όπως όλοι, οι μικροαστοί δεν έχουν μόνο την ηθική του συμφέροντός τους, όπως θα έλεγε ο Νίτσε. Έχουν συμφέρον στην ηθική. Για αυτούς που κατηγορούν τα προνόμια, η ηθικότητα είναι η μοναδική ιδιότητα που δίνει δικαίωμα σε όλα τα προνόμια.Αν γνωρίζουμε εις βάθος τους μετασχηματισμούς της ελληνικής κοινωνίας, διαθέτουμε τα εργαλεία να κατανοήσουμε γιατί η προσβολή της πολιτικής από την ηθική και η διολίσθηση της ηθικής αγανάκτησης στον πολιτικό συντηρητισμό φαίνονται καλύτερα σε όσους η θέση τους στον κοινωνικό χώρο τούς προδιαθέτει για μια ηθική αντίληψη του κοινωνικού κόσμου, όπως η μικροαστική τάξη, και ιδίως τα παρακμάζοντα τμήματα της.