Ο πρωθυπουργός λυπάται και θυμώνει που η ακρίβεια ροκανίζει τα εισοδήματα. Είναι σίγουρο ότι ακόμη περισσότερο λυπάται το 27,5% των Ελλήνων που είναι πια αντιμέτωπο με τον κίνδυνο της φτώχειας, λόγω εισοδηματικής συμπίεσης.Όπως είναι επίσης σίγουρο πως, όταν ένας πρωθυπουργός που κυβερνά επτά χρόνια δηλώνει «θυμωμένος» και «λυπημένος» για την ακρίβεια και τη βαθιά κρίση διαβίωσης, τότε είναι και ο ίδιος μέρος του προβλήματος.Μικρή σημασία, όμως, έχει αυτό, αφού οι φτωχοποιημένοι πάλαι ποτέ μεσαιοταξίτες δεν είναι βέβαιο πως εκτός από λύπη μπορούν πια να νιώσουν και θυμό. Διότι, απλά και κυνικά, η κυβέρνηση μπορεί να μην κατάφερε επί επτά χρόνια να αντιμετωπίσει την ακρίβεια και τη διάβρωση των εισοδημάτων, κατάφερε όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό για την πολιτική αυτοπροστασία της: Κατάφερε να περάσει ως κυρίαρχη κοινωνική αντίληψη την ατομική ευθύνη σε όλα τα επίπεδα.Η επιτυχία, όπως και η αποτυχία, είναι ατομική υπόθεση. Ο υπουργός με τα 40 ακίνητα είναι «άριστος» της ελεύθερης αγοράς κι ας μην έχει εργαστεί ούτε μία ώρα στη ζωή του, ο μισθωτός που δεν βγάζει τον μήνα απλώς δεν είδε τις ευκαιρίες όταν περνούσαν από μπροστά του.Η ευημερία είναι ατομικό επίτευγμα και η φτώχεια προσωπική αποτυχία. Δεν υπάρχει χώρος για πολιτικές αναδιανομής, για μια άλλη συλλογική οργάνωση, για κοινωνική κινητικότητα. Τα δε ολιγοπώλια είναι κάτι σαν φυσικό, νομοτελειακό φαινόμενο, η αισχροκέρδεια είναι μια ακόμη διαχρονική παθογένεια και η έμμεση υπερφορολόγηση είναι όπλο δημοσιονομικής σταθερότητας.Άρα μένει η πρωθυπουργική λύπη και τα φιλοδωρήματα των pass. Έως ότου προκύψει -εάν προκύψει- η άλλη πρόταση που θα μετατρέψει τη συλλογική λύπη σε συλλογική δράση. Και σε υπαρκτή προσδοκία αλλαγής…