Maandagavond leek me een geschikt moment om de televisie eens bijtijds uit te zetten, misschien wel om kwart over tien, meteen na B&B Vol Liefde. De laatste tijd belanden er woorden als ‘ontkoppelen’ en ‘afschakelen’ in mijn feed – ik weet nooit precies waar je dan van los moet komen, maar het heeft geloof ik iets met werk te maken en misschien ook wel met schermen. En toen ik Fred (67) aan zijn nieuwe date had horen vragen hoe belangrijk zij „de onbereikbaarheid van de horizon” vond („het over de horizon springen, eigenlijk”, verduidelijkte Fred), voelde ik ook even écht de urgentie van dat afschakelen.
Er viel al genoeg te verwerken. Ik zou haast zeggen: te veel.
Tegen beter weten in keek ik toch nog even wat er op het menu stond bij Goedenavond Nederland, dat juist begint wanneer B&B Vol Liefde eindigt. De laatste noten van de WNL-tune vulden mijn huiskamer. „De snáckbar!”, zei presentator Frank van Leeuwen. „Een stukje oer-Hollandse cultuur, met de frikandel en – in mijn geval – friet als nationale trots. Maar nu ligt de frituur onder vuur.”
Verslagen stelde ik vast dat ik toch weer op zou blijven.
Om mee te praten over een mogelijk snackbarverbod in nieuwe wijken, zat er een meneer op de bank die aangesproken wenst te worden als „snackspert”. Dat ging niet één keer goed: Van Leeuwen noemde Eke Bosman eerst „snackexpert” en in de ondertiteling stond ook nog eens „snackpert”, wat toch getuigde van weinig respect voor de snackspertise van de snackspert, dus ik betwijfel of hij nog terug wil komen.
