De series die dit jaar de meeste Emmy-nominaties hebben – The Pitt, Hacks, Widow’s Bay – laten zien dat het wekelijks serveren van nieuwe afleveringen beter werkt dan Netflix’ befaamde bingedrop – het hele seizoen in één keer uitbrengen. Dus keert Hollywood terug naar het oude televisiemodel. De invloed van jarenlange bingereleases is alleen niet zo makkelijk uitgewist.
Toen Netflix in 2013 op het toneel verscheen, was de bingedrop revolutionair. Nooit meer één week wachten op een nieuwe aflevering. Geen reclames. Zelfs een knop om de intro te skippen. Iets dat we zo gretig deden, dat het openingsfilmpje bijna was verdwenen.
Bingen is niet uitgevonden door Netflix. Televisiezenders deden al van oudsher aan marathonuitzendingen. In mijn studentenhuis huurden we de VHS-boxen van Friends zodra ze uit waren – één seizoen verdeeld over zes videobanden. Niet veel later werd dit de DVD-set van Band of Brothers en 24. En het eerste seizoen van Game of Thrones keek ik via ‘creatief’ verkregen downloads op een laptop.
Series die per week verschijnen, genereren volgens onderzoek van platform Fandom 33 procent meer buzz
Maar Netflix maakte bingen wel gemeengoed. Met die gimmick en een bibliotheek vol titels die gekeken kon worden wanneer we zelf wilden, gooide Netflix het hele televisielandschap overhoop. Zozeer zelfs dat media- en techbedrijven in de tweede helft van de jaren tien naarstig eigen streamingdiensten ontwikkelden. Dertien jaar later zappen we niet meer, we streamen.
