Moeder: „Mijn man en ik zijn eerstegeneratiestudenten. Onze opleidingen hebben ons ontzettend veel gebracht. 35 jaar later hebben we allebei leuk en betekenisvol werk dat ons ook financieel veel heeft opgeleverd. Tegen onze kinderen hebben we altijd gezegd: zolang jullie een vervolgopleiding doen, ondersteunen wij jullie financieel. Dat vonden en vinden wij een investering in hun toekomst. Eén van onze kinderen studeert, en heeft daarnaast een bijbaantje. We helpen hem met plezier.
Ons andere kind heeft de middelbare school niet afgemaakt, werkt al jaren bij dezelfde werkgever, en is ondernemer. Hij wil geen opleiding volgen. Dat vinden we jammer, omdat we denken dat dit het leven voor hem makkelijker gaat maken. Wij zijn er trots op dat hij betrouwbaar is en zijn eigen verantwoordelijkheid neemt. Hij vraagt ons nooit om geld of hulp. Zouden we op enig moment moeten constateren dat hij om een andere reden toch óók onze financiële steun verdient, ook als hij daar nooit om vraagt? En wanneer nemen we afscheid van het idee dat onze beide kinderen in een opleiding zouden moeten investeren, zoals wij zelf hebben gedaan?”
Naam en woonplaats zijn bij de redactie bekend. De rubriek Opgevoed is anoniem, omdat moeilijkheden in de opvoeding gevoelig liggen. Wilt u een dilemma in de opvoeding voorleggen? Stuur uw vraag of reacties naar opgevoed@nrc.nl
