Het eerste jaar dat zij bij Earth & Fire zong, leidde Jerney Kaagman een dubbelleven. Overdag was zij een keurige directiesecretaresse bij een boekhandel, in plooirok en met parelketting. ’s Avonds stond ze op het podium met de symfonische rockband, in een leren pak met zware oogmake-up en hoog getoupeerd haar. Pas na de derde top-10-hit koos ze volledig voor de muziek.
Jerney Kaagman overleed donderdag op 79-jarige leeftijd in haar woonplaats Blaricum. Ze had al lange tijd de ziekte van Parkinson.
Nette middenklasse, pianoles, paardrijden, concerten van het Residentie Orkest, zo beschreef Kaagman zelf haar jeugd. Geboren in 1947 in Den Haag, opgegroeid in het nabijgelegen Voorburg. Haar onzekerheid verborg ze achter een koele, afstandelijke houding, zei ze zelf; een houding die ook de bewonderaars op afstand hield. „Ik schijn een sexy uitstraling te hebben”, zei ze in 1994 in Trouw. „Dat hoorde ik ook toen ik bij Klasgenoten van Koos Postema zat. Jongens vertelden toen dat ze allemaal verliefd op me waren geweest.”
Als zestienjarige zong ze in de schoolband de Rangers. In september 1969 kwamen de broers Gerard en Chris Koerts haar vragen voor hun band Earth & Fire. „Ik was net directiesecretaresse geworden en had de weekeinden vrij”, vertelde ze later, in eerdergenoemd interview in Trouw. „Of ik nou in een band speelde of in de tuin zat, maakte me niet zo veel uit. Ik wist toen nog niet dat ik in een behoorlijk ambitieuze groep was terechtgekomen.”
