"'Schurft' was decennialang geen issue in Nederland. Misschien kwam het alleen sporadisch voor", zegt epidemioloog Wilma Stolk tegen NU.nl. Zij onderzoekt voor het Erasmus MC en GGD Rotterdam-Rijnmond hoe de schurftepidemie te stoppen is.
De aandoening wordt veroorzaakt door mijt, een klein beestje dat met het blote oog niet te zien is, onder je huid kruipt en daar eitjes legt. "Dus als je eenmaal mijten hebt, kunnen ze zich blijven vermenigvuldigen." Het gevolg: gekmakende jeuk. "Mensen slapen er slecht door en worden soms bijna een soort paranoïde bij de gedachte van beestjes in hun huid."
Je raakt meestal besmet door intensief huid-op-huidcontact. Seks bijvoorbeeld, of een kwartier samen op de bank liggen met blote benen tegen elkaar aan. "Van even iemand de hand schudden krijg je geen schurft", benadrukt Stolk.
Maar mijten kunnen ook indirect worden overgedragen. Op bijvoorbeeld een stoffen bank, vloerbedekking of handdoek kan zo'n beestje tot drie dagen overleven. En dat maakt het ook zo'n karwei om van schurft af te komen. Er zijn twee medische behandelingen: óf je slikt meermaals de vrij prijzige ivermectinetabletten, óf je gebruikt meermaals een (goedkopere) crème.
"Daar moet je jezelf dan van je kaaklijn tot je tenen mee insmeren", vervolgt Stolk. Ook bijvoorbeeld onder je nagels, bij je schaamstreek en op de delen van je rug waar je zelf niet bij komt." Vervolgens moet het spul tot twaalf uur intrekken. "Ga je in de tussentijd naar de wc, dan moet je de plekken waar de crème er mogelijk vanaf is gegaan opnieuw insmeren."
