Των Χρήστου Ίσκου, Pharm.D, φαρμακοποιού, διοικητικού στελέχους με πολυετή εξειδίκευση στον σχεδιασμό και στη διαχείριση κλινικών μελετών και φαρμακευτικής ανάπτυξης στην Ελλάδα, και Χαράλαμπου Νάκου, φαρμακοποιού, οικονομολόγου Υγείας με ειδίκευση σε Κλινικές Μελέτες, Φαρμακοεπαγρύπνηση και Πολιτική Υγείας ΦαρμάκουΗ ΔΗΜΟΣΙΑ συζήτηση για τη φαρμακευτική πολιτική στην Ελλάδα συνοδεύεται συχνά από την άποψη ότι η χώρα παραμένει «μη φιλική προς την καινοτομία», επειδή αρκετά νέα φάρμακα που εγκρίνονται από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων (EMA) καθυστερούν να αποζημιωθούν ή να εισέλθουν στην αγορά.Η ανησυχία αυτή συνδέεται εύλογα με την ανάγκη των ασθενών για ταχύτερη πρόσβαση σε νέες θεραπείες, ιδιαίτερα σε τομείς όπως η ογκολογία και οι σπάνιες παθήσεις.ΩΣΤΟΣΟ, η συζήτηση για την καινοτομία δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το ιστορικό και δημοσιονομικό πλαίσιο του ελληνικού συστήματος υγείας.Η Ελλάδα βίωσε βαθιά οικονομική κρίση, έχοντας προηγουμένως αναπτύξει ένα μοντέλο φαρμακευτικής δαπάνης με περιορισμένους μηχανισμούς αξιολόγησης θεραπευτικής αξίας και
ελέγχου της αποζημίωσης με βάση το πραγματικό κλινικό όφελος.Μέτρα, όπως το clawback και τα υποχρεωτικά rebates, δεν προέκυψαν ως ιδεολογική επιλογή απέναντι στη φαρμακοβιομηχανία, αλλά ως εργαλεία συγκράτησης της δαπάνης σε συνθήκες
