Adviezen van de Onderwijsraad, zoals het later selecteren van leerlingen of talige diversiteit, leiden te weinig tot beter onderwijs. Ze zetten scholen aan tot beleidsnotities, scholingstrajecten en nieuwe verantwoordingsrondes, terwijl de problemen waarvoor zij bedoeld zijn blijven liggen. Dat blijkt uit het onlangs gepubliceerde rapport Het mysterie van de verspilde onderwijsmiljarden van De Nieuwe Denktank, die onderzoekt waarom beleid vaak vastloopt tussen goede bedoelingen en de praktijk, en belangenvereniging Beter Onderwijs Nederland. Daarin onderzochten zij de vraag hoe het kan dat er zo veel geld en expertise naar het onderwijs gaat, terwijl de resultaten blijven dalen.
Kansenongelijkheid, lerarentekorten, dalende basisvaardigheden en meertaligheid in de klas zijn reële kwesties. De zwakte van de Onderwijsraad zit niet in de diagnose, maar in de stap daarna. Een concreet probleem wordt omgezet in een ideaal dat bestuurlijk tactisch is geformuleerd en ideologisch prettig valt. De vraag of scholen dat ideaal ook kunnen waarmaken, en wat de consequenties zijn voor als dat niet lukt, krijgt veel minder gewicht.
Juul Tammenga is junior onderzoeker bij De Nieuwe Denktank, die onderzoekt waarom beleid vaak vastloopt tussen goede bedoelingen en de praktijk.
