Η ναζιστική Γερμανία έχει συνθηκολογήσει, οι πόλεις της είναι σωροί ερειπίων και εκατομμύρια άνθρωποι κινούνται μέσα σε μια ήπειρο χωρίς σπίτια, εργοστάσια, τρόφιμα και σταθερό νόμισμα.Ο πόλεμος στην Ευρώπη έχει τελειώσει, αλλά η μάχη για το ποιος θα ελέγξει την ειρήνη αρχίζει μόλις τώρα. Το ημερολόγιο γράφει 17 Ιουλίου 1945.Στο τραπέζι του Πότσδαμ συζητούνται σύνορα, ζώνες κατοχής, στρατιωτική ισχύς και το μέλλον της Γερμανίας. Κάτω από όλα αυτά, όμως, κρύβεται ένα ακόμη σκληρότερο ερώτημα: ποιος θα πληρώσει για την καταστροφή και ποιος θα χρηματοδοτήσει τον κόσμο που γεννιέται μέσα από τα ερείπια.Η απάντηση δεν καταγράφεται σε μία θεαματική διακήρυξη. Αποκαλύπτεται από την ίδια την ισορροπία δυνάμεων. Η Βρετανία κάθεται στο τραπέζι ως αυτοκρατορία, αλλά είναι σχεδόν χρεοκοπημένη. Η Σοβιετική Ένωση διαθέτει τον μεγαλύτερο στρατό της Ευρώπης, αλλά η οικονομία της έχει αποδεκατιστεί. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μόνη δύναμη που διαθέτει ταυτόχρονα κεφάλαια, βιομηχανική παραγωγή, χρυσό και –όπως γνωρίζει πλέον ο Τρούμαν– το ατομικό όπλο.Το δολάριο έχει ήδη ανέβει στον θρόνο στο Μπρέτον Γουντς. Στο Πότσδαμ φαίνεται για πρώτη φορά καθαρά ποιος έχει τη δύναμη να τον κρατήσει.Τρεις ηγέτες, τρεις διαφορετικοί κόσμοιΟ Στάλιν φτάνει στη διάσκεψη ως ο ηγέτης της χώρας που έχει πληρώσει το βαρύτερο τίμημα του πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση έχει χάσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ ολόκληρες πόλεις, σιδηρόδρομοι, βιομηχανικές μονάδες και αγροτικές εκτάσεις έχουν καταστραφεί.Δεν ζητά απλώς αποζημίωση. Ζητά να αφαιρεθεί από τη Γερμανία η δυνατότητα να γίνει ξανά οικονομική και στρατιωτική δύναμη. Θέλει εργοστάσια, μηχανήματα, πρώτες ύλες και εξοπλισμό. Η Μόσχα έχει ήδη θέσει ως σημείο αναφοράς επανορθώσεις ύψους 20 δισ. δολαρίων, με το μισό ποσό να προορίζεται για τη Σοβιετική Ένωση.Απέναντί του, ο Τρούμαν εμφανίζεται πολύ πιο επιφυλακτικός από τον Φράνκλιν Ρούζβελτ απέναντι στις σοβιετικές απαιτήσεις. Οι Αμερικανοί θυμούνται ότι οι τιμωρητικές επανορθώσεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέβαλαν στην οικονομική κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και δημιούργησαν το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε ο ναζισμός.Δεν θέλουν μια ισχυρή Γερμανία. Δεν θέλουν όμως ούτε μια Γερμανία τόσο εξαθλιωμένη ώστε να χρειάζεται να συντηρείται επ’ αόριστον από τις κατοχικές δυνάμεις ή να παραδοθεί πολιτικά στον κομμουνισμό.Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Τσόρτσιλ, ο οποίος μιλά ακόμη με τη φωνή της βρετανικής αυτοκρατορίας, αλλά πίσω του βρίσκεται μια χώρα οικονομικά εξαντλημένη. Λίγες ημέρες αργότερα αποχωρεί από το τραπέζι, καθώς χάνει τις εκλογές και αντικαθίσταται από τον Κλέμεντ Άτλι.Η αλλαγή προσώπου μοιάζει σχεδόν συμβολική. Η παλιά Βρετανία φεύγει από την αίθουσα και επιστρέφει ως μια χώρα που, παρά τη νίκη της, δεν μπορεί πλέον να καθορίζει μόνη της τους όρους του κόσμου.