Το Κάιρο βράζει από ενθουσιασμό. Ο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ, ο άνθρωπος που για εκατομμύρια Άραβες συμβολίζει την αντίσταση στη Δύση και το Ισραήλ, εμφανίζεται αποφασισμένος να παίξει το μεγαλύτερο χαρτί της καριέρας του.Η απόφασή του είναι φαινομενικά απλή: κλείνει τα Στενά του Τιράν. Το ημερολόγιο γράφει 22 Μαΐου 1967.Πρόκειται για μια κίνηση που μέσα σε λίγες ώρες αλλάζει τη γεωπολιτική ισορροπία της Μέσης Ανατολής και οδηγεί τον κόσμο στον Πόλεμο των Έξι Ημερών.Γιατί τα Στενά του Τιράν δεν είναι απλώς μια στενή λωρίδα νερού ανάμεσα στη Χερσόνησο του Σινά και τη Σαουδική Αραβία. Είναι η μοναδική θαλάσσια πύλη του Ισραήλ προς την Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό.Όταν ο Νάσερ ανακοινώνει ότι κανένα ισραηλινό πλοίο — ή πλοίο που μεταφέρει στρατηγικά αγαθά προς το Ισραήλ — δεν θα περάσει από εκεί, το Τελ Αβίβ αντιλαμβάνεται αμέσως τι πραγματικά συμβαίνει:Δεν πρόκειται για διπλωματική πρόκληση, αλλά για οικονομική ασφυξία. Και στη Μέση Ανατολή, η ασφυξία είναι πάντα αιτία πολέμου.Η χώρα που έμενε χωρίς ανάσαΤο Ισραήλ του 1967 είναι μια χώρα περικυκλωμένη από εχθρικά κράτη και εξαρτημένη απόλυτα από τις θαλάσσιες αρτηρίες της περιοχής.Το μικρό λιμάνι του Εϊλάτ, στο νότιο άκρο της χώρας, λειτουργεί σαν ζωτικός πνεύμονας. Από εκεί περνούν καύσιμα, πρώτες ύλες και εμπορεύματα που συνδέουν το Ισραήλ με την Ασία και την Αφρική. Και πάνω απ’ όλα περνά το πετρέλαιο.Η απόφαση του Νάσερ δεν αποκλείει απλώς εμπορικά πλοία. Κόβει την ενεργειακή γραμμή ζωής του Ισραήλ. Για την ισραηλινή ηγεσία, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: αν δεν αντιδράσει άμεσα, η χώρα θα μείνει στρατιωτικά παράλυτη μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες.Η λέξη που χρησιμοποιούν τότε οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι είναι μία: «στραγγαλισμός».