Οι «Αναχωρήσεις» είναι ένα έργο μυθοπλασίας· αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αληθινό. Είναι η ιστορία του Στίβεν και της Τζιν, που ερωτεύονται όταν είναι νέοι και ξαναβρίσκονται όταν είναι γέροι.Είναι η ιστορία ενός γέρικου Τζακ Ράσελ ονόματι Τζίμι, που αγνοεί την ίδια του τη θνητότητα.
Είναι, επίσης, η ιστορία του πώς το σώμα μάς απογοητεύει λόγω ηλικίας, ασθένειας, ατυχήματος ή πρόθεσης και του πώς οι εμπειρίες ξεθωριάζουν, γίνονται ανέκδοτα και στη συνέχεια αναμνήσεις. Έχει, τελικά, σημασία αν αυτό που θυμόμαστε συνέβη πραγματικά; Ή παίζει ρόλο μόνο το ότι ήταν αρκετά σημαντικό ώστε να το θυμόμαστε;Οι «Αναχωρήσεις» είναι ένα έργο που ξεκινά στο τέλος της ζωής, μα δεν τελειώνει εκεί. Πραγματεύεται τα μόνα πράγματα που έχουν στ’ αλήθεια σημασία: πώς βρίσκουμε την ευτυχία σ’ αυτή τη ζωή και πότε είναι η ώρα να πούμε αντίο.«…“όλοι γνωρίζουμε” πως “η μνήμη είναι ταυτότητα” και ότι χωρίς μνήμη δεν είμαστε παρά ένα τίποτα που παραδέρνει. Η Ντόντι Σμιθ να “νομίζει” ότι θυμάται πως ήταν διάσημη συγγραφέας, αλλά να μην είναι σίγουρη. Η ηλικιωμένη μητέρα μου να είναι “έξαλλη” μαζί μου επειδή την έστησα τρεις φορές στο γήπεδο του τένις, ενώ στην πραγματικότητα ήταν καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι στο νοσοκομείο. Η γιαγιά μου στα γεράματα να πιστεύει πως η κόρη της (η μητέρα μου) ήταν στην πραγματικότητα η μικρότερη αδερφή της, που είχε πεθάνει από φυματίωση πριν από εξήντα και πλέον χρόνια. Τρεις γυναίκες οι οποίες, σε διαφορετικό στάδιο η καθεμιά, “τα είχαν χαμένα” -κι αυτό που ήταν “χαμένο” ήταν η ίδια τους η ταυτότητα. Χωρίς μνήμη, καμία ταυτότητα.
