maandag 13 juli, 08:42Zelf deed hij er steevast laconiek over, maar duidelijk is dat Gerard de Braconier geen doorsnee gitarist was. Zoals hij ook als mens geen alledaags levensverhaal heeft. Na zijn overlijden komen de verhalen pas echt los over de man die met zijn spel Toontje Lager naar een niveautje hoger tilde.Het zijn de hoogtijdagen van de nederpop, de jaren tachtig. Doe Maar valt op door het reggaerepertoire, Het Goede Doel door het haast bombastische symfogeluid. Bij Toontje Lager is het de gitarist die uitblinkt. Met solo's die eruit springen door de creatieve notenkeuze, soms op het jazzy af.Liever drummerGeestelijk vader van deze solo's is Gerard de Braconier. Hij wordt op eerste kerstdag 1955 geboren in Medan in Indonesië. Als hij twee jaar is, komt het gezin naar Nederland. Vader, moeder, Gerard en diens oudere broer en zus strijken neer in Deventer. Eigenlijk wil hij drummer worden, maar dat maakt te veel herrie en dus wordt het de gitaar.Geen poespasNa militaire dienst verkast Gerard naar Arnhem. Hij belandt min of meer bij toeval in Toontje Lager als hij reageert op een krantenadvertentie waarin de band een gitarist zoekt. Later zal hij zijn onderbuurman Erik Mesie aandragen als zanger.Het wordt misschien wel het belangrijkste hoofdstuk in zijn muzikale carrière met nummers als Zoveel te doen, Ben jij ook zo bang?, Net als in de film, Lente in Twente en uiteraard Stiekem Gedanst. Al dat succes is aan hem niet besteed. Hij maakt gewoon het liefst muziek, zonder al die poespas.Gerard stopt met Toontje Lager en richt met muziekmaatje Joost Witte Captain Gumbo op. De band scoort een bescheiden hit met Allons a Lafayette. Taferelen à la Toontje Lager blijft hem bespaard. Twee appeltaartjesLater maakt Gerard enkele jaren deel uit van Old Ni-ijs, met enkele bandleden van Normaal. Daar leert hij Wies kennen. Zij tapt biertjes in de viptent als Ben Jolink en zijn mannen het veertigjarig jubileum vieren. Gerard is meteen onder de indruk van die mooie blonde vrouw, maar Wies houdt aanvankelijk de boot af. Hij geeft z'n 06-nummer aan haar. De volgende dag is zij vooral benieuwd wat hij zich nog herinnert van de avond ervoor. En ja, hij blijkt alles nog te weten. Ook hoe hij aan het eind van de avond heeft geroepen dat hij met haar zal gaan trouwen. Een week later staat hij bij haar op de stoep. Met twee appeltaartjes. "Tja, die grote, donkere man met die warme stem." Ook bij haar slaat de vonk over.Geen open boekGerard is niet iemand die graag over zijn eigen leven praat. Hij geeft haar daarom een boek over het Indonesiëverleden en de link met Nederland. "Dan weet je wie ik ben en hoe ik in elkaar steek." Het typeert hem. Hij zet zelf niet snel de eerste stap, maar als mensen bij hem aankloppen, is hij beminnelijk en behulpzaam. Indische rijsttafelsGerard en Wies wonen twaalf jaar in een appartement op een steenworp afstand van het huis waar Gerard opgroeide. En waar hij talloze Indische rijsttafels voor haar kookt. Gerard speelt nog in allerlei bandjes, maar de coronacrisis vormt zijn slotakkoord. Ineens zijn er geen optredens meer en komt alles stil te liggen. Kort daarna wordt hij ziek. Als na een chemokuur zijn vingers dienst weigeren, kan hij niet meer gitaarspelen. Jazzy erfenisRob Winter speelt later jarenlang bij Marco Borsato. Hij volgde Gerard destijds op bij Toontje Lager. Hij vindt het gitaarspel van Gerard bij vlagen lastig te doorgronden. Wie Gerards solo's wil naspelen, stuit op soms ietwat merkwaardige gitaarloopjes. Een erfenis uit de tijd dat Gerard les heeft gehad van een jazzgitarist. En die jazzy loopjes past hij perfect toe in zijn eigen solo's.Bij een van de shows komt Gerard ineens op Rob af en feliciteert hem dat hij het erg goed doet. Voor Winter voelt het alsof hij de zegen krijgt van de meester zelf. 'Tienduuzend euro of gratis!'Als spelen niet meer lukt, neemt Gerard rigoureus afscheid van zijn gitaarcollectie. Hij vraagt Rob de instrumenten voor hem te verkopen. Zijn rode Toontje Lager-gitaar krijgt Rob cadeau. Als Winter zich bezwaard voelt, klinkt het: "Tienduuzend euro of gratis!"Muzikaal afscheidIn september 2024 zijn Gerard en Wies bij de uitvaartdienst van Captain Gumbo-saxofonist Jan de Ligt. Hij krijgt een muzikaal afscheid. Gerard vermijdt het onderwerp van zijn eigen uitvaart, totdat Wies voorstelt die op dezelfde manier te houden. Dat lijkt hem wel wat. Maar eerst komen in december 2025 een aantal muziekvrienden bij elkaar om Gerards leven te vieren. Met muziek, mooie verhalen en veel tranen. De laatste fase van zijn leven brengt Gerard door in een hospice. Hij wordt zeventig jaar. Tot tranen geroerdZijn definitieve afscheid was vorig weekeinde in het Burgerweeshuis. Gerard staat nog een keer op het podium, de spotlights op hem gericht. Vele muziekvrienden brengen hem een laatste muzikale groet. Wanneer de extra lange kist van de 1,92 meter lange gitarist het poppodium wordt uitgedragen, klinkt Jan Akkermans Mena Muria. Het nummer dat zelfs de doorgaans zo onverstoorbare Gerard tot tranen toe wist te roeren.Bescheiden tot de laatste nootOp de kist persoonlijke groeten van goede vrienden. Rob Winter schrijft: "Lieve jongen, wat ben ik trots dat ik jouw grote schoenen mocht vullen. Goede reis." Winter reist tijdens Gerards ziekte geregeld naar Deventer. Hij vraagt Gerard weleens of hij beseft hoe goed zijn gitaarpartijen bij Toontje Lager zijn? Gerard wuift het compliment weg: "Mwoah, niet zo bijzonder hoor." Veel gitaristen denken daar, net als Winter, heel anders over.